Mimo zrównoważonego temperamentu w pomieszczeniach, akita to pies o sporym zapotrzebowaniu na ruch na świeżym powietrzu. Długie, energiczne spacery są niezbędne dla utrzymania jej dobrej kondycji fizycznej i równowagi psychicznej. Warto pamiętać o jej silnym terytorializmie, który sprawia, że na własnym podwórku czuje się absolutnym panem sytuacji. Przedstawiciele tej rasy najlepiej czują się u boku osób zrównoważonych i konsekwentnych. Silna osobowość i wrodzona niezależność sprawiają, że nie jest to idealny wybór dla osób stawiających pierwsze kroki w kynologii. Brak odpowiedniego ukierunkowania energii może prowadzić do niepożądanych zachowań, takich jak niszczenie przedmiotów czy ciągnięcie na smyczy.

Wychowanie akity wymaga stanowczości, ale i ogromnego wyczucia. Mimo twardego wyglądu, psy te są wewnętrznie wrażliwe i bardzo źle znoszą metody awersyjne czy krzyk. Trening powinien opierać się wyłącznie na pozytywnym wzmocnieniu, gdzie nagrodą za pożądane zachowanie są przysmaki, na które rasa ta reaguje z dużym entuzjazmem. Kluczowym elementem rozwoju szczenięcia jest wczesna socjalizacja, przypadająca szczególnie na okres między czwartym a szesnastym tygodniem życia. W tym czasie młody pies powinien w spokojny i bezpieczny sposób poznawać nowe miejsca, różnorodne bodźce dźwiękowe, inne zwierzęta oraz ludzi. Prawidłowo przeprowadzony proces socjalizacji oraz nauka podstawowego posłuszeństwa pozwalają zminimalizować ryzyko wystąpienia lęków lub niepożądanej agresji w wieku dorosłym. W razie wątpliwości wychowawczych zawsze warto skonsultować się z doświadczonym behawiorystą zwierzęcym.