Oprócz przewlekłych problemów skórnych u psów mogą wystąpić nagłe, ostre reakcje uczuleniowe. Zwykle są one wywoływane przez użądlenia owadów błonkoskrzydłych, takich jak osy czy pszczoły, a także przez podanie niektórych leków lub szczepień. Objawy ostrej nadwrażliwości pojawiają się w ciągu kilku minut i obejmują obrzęk pyska, powiek, warg i uszu, a także pokrzywkę, nadmierne ślinienie oraz nagłe wymioty. W skrajnych przypadkach może dojść do wstrząsu anafilaktycznego, trudności z oddychaniem i zapaści krążeniowej. Jest to stan bezpośredniego zagrożenia życia, który wymaga natychmiastowej interwencji lekarza weterynarii.

Rozpoznanie podłoża świądu u psa wymaga cierpliwości i systematycznego podejścia, ponieważ objawy wielu chorób dermatologicznych wyglądają identycznie. Pierwszym krokiem lekarza weterynarii jest dokładny wywiad oraz wykluczenie obecności pasożytów zewnętrznych, takich jak pchły, świerzbowce czy nużeńce, poprzez wdrożenie ścisłej profilaktyki przeciwpasożytniczej. W przypadku podejrzenia alergii pokarmowej złotym standardem diagnostycznym pozostaje dieta eliminacyjna. Polega ona na podawaniu psu przez okres od ośmiu do dwunastu tygodni karmy opartej na nowym, nieznanym dotąd źródle białka lub karmy z białkiem zhydrolizowanym, którego cząsteczki są zbyt małe, aby wywołać reakcję immunologiczną. W diagnostyce atopii środowiskowej pomocne są również specjalistyczne testy z krwi oraz śródskórne testy alergiczne.

Terapia alergii u psów jest procesem wielotorowym i zazwyczaj trwa przez całe życie zwierzęcia. Nowoczesna medycyna weterynaryjna dysponuje zaawansowanymi lekami przeciwświądowymi i przeciwzapalnymi w formie tabletek, płynów czy comiesięcznych iniekcji, które skutecznie przerywają odruch drapania i przynoszą psu ulgę. W przypadku zidentyfikowanych alergenów środowiskowych doskonałe rezultaty przynosi immunoterapia swoista, czyli tak zwane odczulanie. Polega ona na regularnym podawaniu wzrastających dawek alergenu, aby przyzwyczaić do niego układ odpornościowy. Niezwykle ważna jest także pielęgnacja miejscowa przy użyciu specjalistycznych szamponów i preparatów odbudowujących barierę naskórkową oraz ograniczających namnażanie się bakterii i drożdżaków. W środowisku domowym warto z kolei regularnie prać legowiska w wysokich temperaturach i ograniczyć kontakt psa z dywanami, co zmniejsza ekspozycję na roztocza.