Psia adolescencja nie jest wymysłem opiekunów, lecz biologicznym faktem potwierdzonym przez naukę. Zmiany w zachowaniu zazwyczaj nasilają się około ósmego miesiąca życia, kiedy to psy stają się wyraźnie mniej chętne do bezwzględnej współpracy niż w wieku pięciu czy dwunastu miesięcy. U małych ras ten proces rozpoczyna się i kończy wcześniej, podczas gdy u ras dużych i olbrzymich może potrwać nawet do ukończenia drugiego roku życia. W tym okresie w organizmie psa zachodzi prawdziwa rewolucja hormonalna, połączona z intensywną przebudową struktur mózgowych. Młody pies staje się bardziej niezależny, ciekawski, impulsywny i odważny w eksploracji świata. Niekastrowane osobniki zaczynają silnie reagować na zapachy i obecność innych psów. Wszystko to sprawia, że dotychczasowy autorytet przewodnika może zostać poddany próbie, a uwaga zwierzęcia skupia się na otoczeniu.