Przełomem w badaniach nad psią kognitywistyką okazało się wykorzystanie metody naśladownictwa znanej jako praca na sygnał naśladuj. Polega ona na uczeniu czworonoga powtarzania czynności zaprezentowanej wcześniej przez człowieka na określoną komendę. W standardowym treningu pies obserwuje przewodnika wykonującego daną czynność, na przykład dotknięcie przedmiotu lub obejście przeszkody, a następnie na sygnał powiela to samo zachowanie. Samo wykonanie zadania po bezpośrednim poleceniu nie jest jeszcze dowodem na pamięć epizodyczną, ponieważ zwierzę może spodziewać się komendy i nagrody. Konieczna była modyfikacja procedury.

W toku badań naukowcy wprowadzili procedurę mającą na celu wygaszenie u psów oczekiwania na powtórzenie prezentowanej czynności. Po zaobserwowaniu zachowania człowieka psy były uczone wykonywania komendy kładzenia się, niezależnie od tego, co wcześniej zrobił przewodnik. Gdy czworonogi utrwaliły nawyk leżenia i przestały spodziewać się zadania naśladowczego, badacze zaskakiwali je poleceniem wykonania wcześniej zaobserwowanej, nowej czynności. Testy przeprowadzano zarówno po upływie jednej minuty, jak i po całej godzinie od momentu demonstracji.

Wyniki testów jednoznacznie wykazały, że psy potrafiły poprawnie odtworzyć zachowanie przewodnika nawet po upływie godziny, mimo że w momencie obserwacji nie miały żadnego powodu, by przypuszczać, że czynność ta będzie miała jakiekolwiek znaczenie. Z upływem czasu dokładność nieco malała, jednak sam fakt odtworzenia czynności dowodzi obecności pamięci o charakterze epizodycznym. Dla każdego przewodnika psa oznacza to jedno: nasi czworonożni towarzysze nieustannie rejestrują to, co robimy, i przetwarzają te informacje na poziomie znacznie głębszym niż tylko proste odruchy. Każde nasze zachowanie i rutyna pozostają w psim umyśle na dłużej.