Choć opiekunowie patrzą w oczy swoim psom z czułością i miłością, w języku ciała psowatych długie, bezpośrednie wpatrywanie się jest sygnałem konfrontacyjnym. U psów intensywny kontakt wzrokowy może być odbierany jako groźba lub wyzwanie, co u osobników lękliwych bądź z problemami behawioralnymi wywołuje silne napięcie, a niekiedy nawet reakcje obronne. Aby stworzyć psu komfortowe warunki i nie wywierać na niego presji, lepiej unikać nachalnego patrzenia prosto w jego ślepia. Zdecydowanie bezpieczniejszym rozwiązaniem jest lekkie obrócenie ciała bokiem i miękkie spojrzenie. Taka postawa wysyła psu sygnał spokoju i ułatwia mu nawiązanie przyjaznego kontaktu z własnej inicjatywy.

Zachowania takie jak sięganie po jedzenie z kuchennego blatu czy podnoszenie resztek podczas spaceru bywają dla ludzi irytujące, jednak wynikają z całkowicie naturalnych psich instynktów. Krzyk i karcenie psa za przejawy wrodzonych popędów, bez zaoferowania mu alternatywy, prowadzi jedynie do poczucia zagubienia i lęku przed opiekunem. Najlepszą metodą zapobiegania takim sytuacjom jest odpowiednie zarządzanie środowiskiem, czyli niepozostawianie atrakcyjnych kąsków w zasięgu psa. Kiedy natomiast pupil podejmuje próbę zjedzenia czegoś niepożądanego, należy spokojnie przerwać to zachowanie i natychmiast przekierować jego uwagę na pozytywne działanie, na przykład gryzienie bezpiecznej zabawki lub wykonanie prostego ćwiczenia z nagrodą.

Instynktowną reakcją człowieka na strach podopiecznego jest wypowiadanie uspokajających fraz, takich jak zapewnienia, że wszystko jest w porządku. Psy tworzą jednak silne asocjacje słowne z sytuacjami, które następują tuż po nich. Jeśli powtarzasz uspokajające słowa wyłącznie w poczekalni gabinetu weterynaryjnego lub podczas burzy, szybko zaczną one działać jak zapowiedź nadchodzącego zagrożenia. Zamiast werbalnego pocieszania w chwilach lęku, warto zaoferować psu angażującą zabawę lub smakołyki, które pomogą zmienić jego stan emocjonalny. W przypadku głębszych problemów lękowych kluczowa jest praca nad odczulaniem i przeciwwarunkowaniem, najlepiej przy wsparciu doświadczonego behawiorysty. Warto pamiętać, że fundamentem odporności na hałasy i nowe bodźce jest prawidłowa socjalizacja przeprowadzona już w wieku szczenięcym.