Nie każdy czworonóg odnajdzie się w tak wymagającej roli. Pies pracujący na rzecz mobilności musi wykazywać się zrównoważonym temperamentem, wysokim skupieniem na przewodniku, przyjaznym nastawieniem do świata oraz odpornością na rozproszenia otoczenia. Wśród najczęściej wybieranych ras dominują retrivery, przede wszystkim labradory oraz golden retrievery, które łączą optymalne gabaryty z wrodzoną chęcią współpracy z człowiekiem. Doskonale sprawdzają się także pudle ze względu na swoją inteligencję i łatwość nauki. Odpowiednie cechy mogą wykazywać również psy nierasowe, o ile przejdą pomyślnie testy predyspozycji. Kluczowe znaczenie mają parametry fizyczne zwierzęcia, zwłaszcza gdy do jego zadań należy stabilizacja i podpieranie człowieka. Dla dziecka lub drobnej osoby dorosłej pies powinien mieć co najmniej 56 cm wysokości w kłębie i ważyć minimum 25 kg. W przypadku przeciętnego dorosłego masa ciała psa powinna przekraczać 27 kg. Mniejsze rasy bywają wykorzystywane wyłącznie wtedy, gdy praca ogranicza się do przynoszenia przedmiotów bez konieczności fizycznego podpierania przewodnika.

Edukacja psa asystującego to długotrwały i rygorystyczny proces, który rozpoczyna się już na etapie szczenięcym. Wczesne szkolenie koncentruje się na socjalizacji, nauce posłuszeństwa oraz budowaniu silnej bazy umiejętności. Zadania związane z asekuracją i fizycznym obciążeniem, takie jak praca na uprzęży stabilizującej, wprowadzane są dopiero po całkowitym zakończeniu wzrostu i rozwoju układu kostno-stawowego zwierzęcia. Na kolejnym etapie pies jest dopasowywany do konkretnej osoby, a program treningowy zostaje spersonalizowany pod kątem jej indywidualnych trudności. Niezbędnym elementem edukacji jest intensywny trening w miejscach publicznych, obejmujący co najmniej 30 godzin pracy w warunkach pełnych bodźców rozpraszających. Bezwzględna niezawodność psa w trudnym otoczeniu bezpośrednio przekłada się na bezpieczeństwo i zdrowie jego opiekuna.