Mimo że berneński pies pasterski potrafi docenić chwile relaksu u boku opiekuna, nie jest psem typowo kanapowym. Pozostawienie go samemu sobie bez odpowiedniej stymulacji fizycznej i umysłowej może prowadzić do problemów behawioralnych. Rasa ta potrzebuje regularnych spacerów, a także możliwości swobodnego wybiegania się na bezpiecznym, dobrze ogrodzonym terenie. Z tego względu berneńczyk znacznie lepiej odnajduje się w domu z ogrodem niż w małym mieszkaniu w bloku. Bezpośredni dostęp do przestrzeni pozwala mu nie tylko rozładować energię, ale również realizować naturalną potrzebę obserwacji i patrolowania powierzonego terenu.

Berneńczyki uchodzą za wspaniałych kompanów dla rodzin, wykazując ogromną cierpliwość w kontaktach z najmłodszymi. Należy jednak pamiętać, że nawet najłagodniejszy pies ma swoje granice wytrzymałości. Dzieci od samego początku powinny uczyć się szacunku do przestrzeni zwierzęcia, zakazu ciągnięcia za uszy czy prób siadania na grzbiecie. W okresie szczenięcym u młodych psów mogą ujawniać się instynkty pasterskie, objawiające się podszczypywaniem za pięty biegających domowników. Jest to zachowanie naturalne, które jednak wymaga wczesnego wygaszenia poprzez spokojny i konsekwentny trening. Dzięki zrównoważonemu temperamentowi berneńczyk bez trudu akceptuje również inne zwierzęta domowe, o ile zostanie z nimi prawidłowo zapoznany w młodym wieku. Trzeba jednak stale mieć na uwadze jego masę ciała, która u dorosłego psa dochodzi do około 45 kg, co podczas żywiołowej zabawy wymaga nadzoru opiekuna.

Decydując się na berneńskiego psa pasterskiego, należy wziąć pod uwagę kwestie związane ze zdrowiem tej rasy. Średnia długość życia tych czworonogów wynosi zazwyczaj od 7 do 10 lat, co jest typowe dla wielu ras olbrzymich, lecz stanowi istotny aspekt przy planowaniu opieki długoterminowej. Ze względu na stosunkowo wąską pulę genetyczną, rasa bywa obciążona schorzeniami układu ruchu, takimi jak dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, a także tendencją do chorób nowotworowych. Świadomy opiekun powinien wybierać wyłącznie sprawdzone hodowle zrzeszone w Związku Kynologicznym w Polsce (ZKwP/FCI), gdzie psy hodowlane poddawane są restrykcyjnym badaniom genetycznym i radiologicznym, co minimalizuje ryzyko wystąpienia poważnych wad wrodzonych.