Większość psów instynktownie wykonuje ruchy pływackie po znalezieniu się w głębokiej wodzie i jamniki nie są tu wyjątkiem. Zdolność do chwilowego utrzymania się na powierzchni nie oznacza jednak, że pies radzi sobie dobrze. Ciało jamnika nie posiada opływowych, hydrodynamicznych kształtów, a dysproporcja między długim tułowiem a bardzo krótkimi kończynami drastycznie utrudnia efektywne poruszanie się w wodzie. Krótkie łapy generują niewielką siłę napędową, co zmusza zwierzę do wkładania ogromnego wysiłku w utrzymanie głowy nad taflą wody. W efekcie nawet wysportowany i zdrowy osobnik traci siły znacznie szybciej niż przedstawiciele ras o standardowych proporcjach. Taki stan rzeczy rodzi bezpośrednie ryzyko nagłego wyczerpania mięśniowego, które w głębokiej wodzie może doprowadzić do tragedii.