Główną przyczyną obaw przed mastifami jest ich gigantyczna masa i siła fizyczna. Dorosły samiec może osiągać w kłębie ponad 60 centymetrów i ważyć nawet do 104 kilogramów, przewyższając masą wielu dorosłych ludzi. Samice, choć nieco mniejsze, również osiągają imponującą wagę, zaczynającą się zazwyczaj od około 54 kilogramów. Należy do grona najcięższych i największych ras na świecie, co sprawia, że jakakolwiek utrata kontroli nad psem może nieść za sobą poważne konsekwencje. Ogromna siła oznacza, że nawet pojedynczy epizod zachowania agresywnego czy gwałtownej reakcji lękowej stanowi realne zagrożenie dla otoczenia. Szczególną ostrożność należy zachować w relacjach z małymi dziećmi, które ze względu na swój wzrost i brak umiejętności odczytywania sygnałów stresu u zwierzęcia są najbardziej narażone na przypadkowy uraz. To właśnie potencjał fizyczny, a nie wrodzona złośliwość, sprawia, że rasa ta wymaga wyjątkowo dojrzałego i silnego psychicznie przewodnika.

Podstawą wychowania stabilnego mastifa jest wczesna, szeroka i starannie zaplanowana socjalizacja. Szczenię musi od pierwszych miesięcy poznawać różnorodne otoczenie, dźwięki, obce osoby oraz inne zwierzęta. Pies, który całe życie spędza wyłącznie na zamkniętej posesji w towarzystwie domowników, będzie z natury reagował niepewnością lub wrogością na każdego rzadkiego gościa. Regularne spacery w zróżnicowanych miejscach budują pewność siebie psa i uczą go prawidłowej oceny neutralnych sytuacji. W procesie szkoleniowym kluczowe jest nagradzanie spokoju i pożądanych reakcji oraz całkowite wyeliminowanie metod awersyjnych. Wszelka przemoc fizyczna, krzyk, szarpanie czy stosowanie obroży elektrycznych wywołują u psa silny lęk i frustrację, co w przypadku tak potężnej rasy prowadzi wprost do zachowań obronno-agresywnych. Świadomy opiekun nigdy nie powinien celowo podsycać w mastifie zachowań terytorialnych ani uczyć go pozorowanej agresji, lecz skupić się na budowaniu relacji opartej na zaufaniu i jasnych zasadach.