Jeśli decydujesz się na podanie psu pistacji, traktuj je wyłącznie jako sporadyczny rarytas, a nie stały element posiłku. Kluczową rolę odgrywa tutaj wielkość oraz masa ciała czworonoga. Przedstawiciel rasy miniaturowej lub małej nie powinien dostać więcej niż jedną sztukę na dobę, podczas gdy pies rasy olbrzymiej może okazjonalnie zjeść maksymalnie kilka orzechów. Pistacja serwowana pupilowi musi być całkowicie pozbawiona łupiny, niesolona, świeża i bez jakichkolwiek przypraw. Dobrym nawykiem jest rozdrobnienie orzecha na mniejsze kawałki przed podaniem, co ułatwi trawienie i zminimalizuje ryzyko zadławienia. Wszelkie nowości dietetyczne warto również wcześniej skonsultować z lekarzem weterynarii lub zoodietetykiem.

Zdarza się, że chwila nieuwagi wystarczy, by pies ściągnął ze stołu miskę z przekąskami. W takiej sytuacji zachowaj spokój i precyzyjnie oceń skalę problemu. Zwróć uwagę na to, czy zjedzone orzechy były w łupinach, czy były solone oraz jak dużą porcję pochłonął zwierzak w stosunku do swojej masy ciała. Zjedzenie kilku łuskanych orzechów przez średniego lub dużego psa zazwyczaj kończy się jedynie lekkim rozstrojem żołądka. Jeśli jednak mały pies zjadł orzechy wraz z twardą osłonką lub gdy doszło do spożycia spleśniałych bakalii, natychmiast skontaktuj się z lecznicą weterynaryjną. Obserwuj czworonoga pod kątem takich objawów jak wymioty, apatia, brak apetytu, biegunka czy bolesność jamy brzusznej.

Mimo że pistacje dostarczają pewnych mikroelementów, na rynku zoologicznym oraz w domowej kuchni znajdziesz znacznie bezpieczniejsze i lepiej przyswajalne przysmaki. Zamiast ryzykować problemami trawiennymi, lepiej sięgnąć po dedykowane psom smakołyki mięsne, suszone gryzaki czy bezpieczne warzywa i owoce, takie jak marchewka, jabłko bez gniazd nasiennych czy dynia. Wybierając zdrowe nagrody treningowe, dbasz o prawidłowy bilans kaloryczny oraz chronisz wątrobę i trzustkę swojego podopiecznego. Pamiętaj, że przysmaki nie powinny przekraczać dziesięciu procent dziennego zapotrzebowania energetycznego psa.