Prawidłowe rozpoznanie problemu wymaga wizyty w gabinecie weterynaryjnym. Lekarz weterynarii rozpoczyna proces od zebrania szczegółowego wywiadu i wykonania badań, które pozwalają wykluczyć fizjologiczne źródła nadpobudliwości. Niezbędne jest jednoznaczne określenie, czy podłoże zaburzeń ma charakter somatyczny, czy czysto behawioralny. Rzeczywista, pierwotna nadpobudliwość występuje stosunkowo rzadko. W wielu przypadkach niekontrolowany nadmiar energii i brak koncentracji wynikają z niezaspokojonych potrzeb gatunkowych. Brak odpowiedniej stymulacji umysłowej, zbyt mała ilość ruchu, niedostateczna socjalizacja czy znikoma interakcja z opiekunem mogą wywoływać reakcje łudząco przypominające zaburzenia neurorozwojowe.

Podstawą pomocy psu z objawami nadpobudliwości są techniki modyfikacji zachowania prowadzone we współpracy z wykwalifikowanym behawiorystą zwierzęcym. Kluczowe jest dostarczenie psu optymalnej dawki stymulacji psychicznej i fizycznej poprzez ustrukturyzowane treningi, zadania węchowe oraz odpowiednio dawkowany wysiłek. Równie istotną rolę odgrywa wczesna socjalizacja i szkolenie prowadzone od wieku szczenięcego. W wybranych, skomplikowanych przypadkach lekarz weterynarii może zadecydować o wdrożeniu farmakoterapii. W leczeniu psów z poważnymi problemami behawioralnymi skuteczność wykazują niektóre substancje stosowane powszechnie w terapii lęku i depresji. Proces powrotu do równowagi jest jednak długotrwały i wymaga od przewodnika ogromnej cierpliwości, konsekwencji oraz empatii. Odpowiedzialny wybór rasy dopasowanej do możliwości opiekuna jest najlepszym sposobem na uniknięcie problemów, które w skrajnych sytuacjach prowadzą do oddania psa.