Gdy pies nie czuje się dobrze w trakcie całowania, wysyła czytelne sygnały ostrzegawcze. Aby zadbać o jego dobrostan i bezpieczeństwo domowników, opiekun powinien umieć je bezbłędnie rozpoznać. Brak gwałtownej reakcji nie oznacza automatycznie, że kontakt sprawia psu przyjemność. Do najczęstszych oznak niepokoju należą: - Zesztywnienie ciała i napięcie mięśni. - Płasko położone lub mocno odciągnięte do tyłu uszy. - Zjawisko tak zwanego wielorybiego oka, czyli widoczne białka oczu podczas odwracania wzroku. - Nerwowe oblizywanie warg lub nosa oraz nadmierne ziewanie. - Podkulanie ogona nisko między tylne łapy. - Odwracanie głowy lub całego ciała w celu uniknięcia kontaktu. - Ziajanie niewynikające z wysiłku fizycznego czy wysokiej temperatury. - Nadmierne ślinienie się w trakcie lub tuż po próbie pocałunku. W skrajnych przypadkach, gdy subtelne sygnały są ignorowane, pies może zastygnąć w bezruchu, zacząć warczeć, kłapać zębami lub ugryźć. Takich zachowań nigdy nie wolno lekceważyć, ponieważ wynikają one z poczucia osaczenia.

Budowanie trwałej relacji z psem polega na stosowaniu takich form bliskości, które są dla niego w pełni zrozumiałe i przyjemne. Zamiast zbliżać twarz do pyska zwierzęcia, warto wybrać metody odpowiadające naturalnym psim potrzebom. Doskonałym sposobem na okazanie uczuć jest spokojne, delikatne głaskanie i masaż. Większość psów preferuje dotyk na klatce piersiowej, bokach ciała lub grzbiecie, unikając bezpośredniego sięgania nad głowę. Warto obserwować reakcje pupila i skupić się na partiach ciała, których dotykanie wyraźnie sprawia mu relaks. Psy znakomicie reagują na pochwały słowne wypowiadane ciepłym, łagodnym tonem. Pozytywne wzmocnienie w połączeniu z radosnym głosem daje zwierzęciu poczucie docenienia i bezpieczeństwa. Wzajemną więź świetnie buduje również wspólna zabawa, na przykład aportowanie, przeciąganie szarpaka czy gry interaktywne. Wartościowym elementem budowania relacji jest nagradzanie zdrowymi smakołykami za pożądane zachowania oraz poświęcanie psu wyłącznej uwagi podczas codziennych spacerów i eksploracji otoczenia. Najważniejszą zasadą pozostaje jednak szacunek do psiej przestrzeni. Pozwolenie psu na samodzielne inicjowanie kontaktu, podchodzenie czy opieranie się o nogi opiekuna tworzy relację opartą na komforcie i zaufaniu.