Środowisko bytowania karaluchów sprawia, że są one wektorami wielu groźnych patogenów. Owady te żerują w zanieczyszczonych miejscach, na rozkładającej się materii organicznej oraz odchodach, przez co na ich ciele i w przewodzie pokarmowym namnażają się liczne drobnoustroje. Badania wskazują na obecność ponad trzydziestu gatunków bakterii, w tym pałeczek Salmonella, Escherichia coli czy gronkowców. Kontakt z nimi może wywołać u psa ostrą infekcję bakteryjną. Dodatkowym zagrożeniem są pasożyty wewnętrzne. Karaluchy mogą być nosicielami jaj nicieni oraz pasożytów żołądkowych. Te ostatnie po dostaniu się do organizmu psa przyczepiają się do błony śluzowej żołądka, prowadząc do przewlekłego stanu zapalnego. Choć inwazja bywa początkowo bezobjawowa, z czasem może powodować nawracające wymioty i spadek formy zwierzęcia.

Jednym z najpoważniejszych ryzyk związanych ze zjedzeniem insekta jest możliwość wcześniejszego kontaktu owada z chemicznymi trutkami. Preparaty biobójcze często działają z opóźnieniem, aby skażony osobnik przeniósł substancję czynną do gniazda. Istnieje więc spore prawdopodobieństwo, że schwytany przez psa karaluch miał na sobie dawkę silnej chemii. Ilość insektycydu zawarta w pojedynczym owadzie rzadko wywołuje ciężkie, ogólnoustrojowe zatrucie u psa o przeciętnej masie ciała, jednak może wywołać silne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Jeśli podejrzewasz, że w Twoim domu lub okolicy stosowano preparaty deratyzacyjne bądź dezynsekcyjne, a pies zjadł owada, natychmiast skonsultuj się z lekarzem weterynarii.

Jeśli zauważysz, że Twój pupil zjadł insekta, najważniejsza jest uważna obserwacja przez kolejne 24 godziny. Pierwsze symptomy ewentualnych problemów zdrowotnych pojawiają się zazwyczaj w przedziale od 1 do doby po incydencie. Zwróć uwagę na apetyt, poziom energii oraz konsystencję stolca. Sygnałami ostrzegawczymi są apatia, biegunka, ślinotok, intensywne wymioty lub objawy reakcji alergicznej, takie jak świąd skóry. W przypadku wystąpienia niepokojących objawów niezbędna jest pomoc weterynaryjna. Lekarz może wdrożyć terapię nawadniającą, leczenie osłonowe przewodu pokarmowego lub podać odpowiednie środki odrobaczające.