W mroźne dni można zaobserwować charakterystyczne zachowanie siberian husky, polegające na zwijaniu się w ciasny kłębek podczas spoczynku. Ta pozycja drastycznie zmniejsza powierzchnię ciała narażoną na działanie wiatru i mrozu, zapobiegając ucieczce ciepła. W tej pozycji kluczową funkcję pełni obficie owłosiony, puszysty ogon. Pies układa go na pysku, chowając nos między tylną łapą a ogonem. W ten sposób wydychane powietrze tworzy wokół nosa mikroklimat o wyższej temperaturze, co pozwala psu wdychać ogrzane powietrze i zabezpiecza delikatne tkanki przed odmrożeniem.

Uszy oraz opuszki łap należą u psów do części ciała najbardziej podatnych na odmrożenia. U rasy husky natura wyposażyła te strefy w dodatkową ochronę. Stojące uszy są gęsto porośnięte krótkim, miękkim włosem zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz małżowiny, co działa jak naturalne nauszniki chroniące przed utratą ciepła. Podobnie wyglądają łapy, które posiadają obfite owłosienie między opuszkami. Zmniejsza to bezpośredni kontakt nagiej skóry ze zlodowaciałym podłożem, śniegiem i lodem, ułatwiając poruszanie się w trudnym terenie bez ryzyka szybkiego wyziębienia.

Mimo imponującej odporności, udokumentowanej nawet przy temperaturach sięgających poniżej minus 20 stopni Celsjusza, husky nie są całkowicie odporne na działanie skrajnego mrozu. Długotrwała ekspozycja na surowe warunki bez możliwości schronienia może doprowadzić do groźnych odmrożeń oraz hipotermii. Stan hipotermii diagnozuje się, gdy wewnętrzna temperatura ciała psa spada poniżej 35 stopni Celsjusza. Jeśli pies zaczyna intensywnie drżeć, staje się apatyczny lub nadmiernie kuli się z zimna, należy natychmiast przenieść go do ciepłego pomieszczenia i okryć kocem. W sytuacji podejrzenia głębokiego wychłodzenia konieczna jest pilna pomoc lekarza weterynarii, gdyż zaawansowana hipotermia stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia zwierzęcia.