W świecie nauki zjawisko mówienia do czworonogów pieszczotliwym, podwyższonym tonem określa się jako mowę skierowaną do psów lub szerzej do zwierząt towarzyszących. Schemat ten jest niezwykle zbliżony do sposobu, w jaki dorośli przemawiają do niemowląt. W obu przypadkach podświadomie stosujemy wyższy tembr głosu oraz przesadną modulację. Ludzie instynktownie sięgają po taki styl wypowiedzi, gdy mają do czynienia z istotami, które same nie posługują się ludzkim językiem. Choć pies nie nauczy się mówić, wykazuje zdolność zapamiętywania wielu słów i łączenia ich z konkretnymi czynnościami czy przedmiotami. Każdy opiekun, który musiał literować słowo oznaczające spacer, by uniknąć przedwczesnej ekscytacji pupila, doskonale wie, jak wiele komunikatów potrafi przyswoić domowy czworonóg. Dostosowujemy sposób mówienia do możliwości poznawczych naszego rozmówcy. Kiedy zwracamy się do małych dzieci, mocniej akcentujemy samogłoski, co ułatwia im naukę mowy. W przypadku psów celem nie jest nauczenie ich mówienia, lecz ułatwienie im zrozumienia przekazu, dlatego nasza intonacja skupia się na ułatwianiu percepcji.