Najczęstszą przyczyną niepewności psa w kontaktach z obcymi jest brak odpowiedniej socjalizacji w wieku szczenięcym. Okres wczesnego rozwoju to czas, kiedy młody organizm uczy się neutralnego reagowania na różnorodne bodźce ze świata zewnętrznego. Jeśli szczenię nie miało wówczas możliwości poznania ludzi w różnym wieku, o odmiennym wyglądzie czy sposobie poruszania się, jako dorosły osobnik może reagować na nich wycofaniem lub niepokojem. Innym istotnym czynnikiem są negatywne doświadczenia z przeszłości. Dotyczy to szczególnie psów adoptowanych ze schronisk lub fundacji, których wcześniejszy los bywa nieznany. Jeśli zwierzę doświadczyło krzywdy, może wykazywać selektywny lęk, na przykład panicznie bojąc się wyłącznie mężczyzn lub osób o określonej posturze. Przepracowanie traumy wymaga czasu, jednak wiele psów z czasem uczy się na nowo ufać człowiekowi. Warto również pamiętać o predyspozycjach rasowych i cechach osobniczych. Rasy wyhodowane do ścisłej współpracy z człowiekiem zazwyczaj szybciej nawiązują relacje z nieznajomymi. Z kolei psy stróżujące czy pasterskie mają naturalnie wyższy poziom rezerwy wobec obcych, co jest cechą w pełni zgodną z ich wzorcem.