Psy posiadają dwa symetrycznie położone gruczoły okołoodbytowe, które wytwarzają specyficzną wydzielinę służącą do komunikacji zapachowej. W normalnych warunkach opróżniają się one samoczynnie podczas defekacji. W sytuacji, gdy kał jest zbyt miękki lub przewody wyprowadzające ulegną zatkaniu, dochodzi do zalegania wydzieliny, jej zagęszczenia, a nierzadko także do infekcji i powstania bolesnego ropnia. Głównym symptomem problemów z gruczołami okołoodbytowymi jest nagły, bardzo intensywny, rybi zapach. Pies może również uporczywie lizać okolice odbytu, saneczkować, czyli trzeć zadem o podłoże, a przy zaawansowanym stanie zapalnym pojawia się obrzęk, zaczerwienienie oraz krwisto-ropny wysięk.

Problemy z uzębieniem to jedna z najczęstszych przyczyn odrażającego zapachu z jamy ustnej. Szacuje się, że choroby przyzębia dotykają ponad 80 procent psów powyżej trzeciego roku życia. Płytka nazębna i kamień sprzyjają namnażaniu się bakterii beztlenowych, które wywołują stan zapalny dziąseł oraz silną halitozę. Nieprzyjemny zapach z pyska może również wskazywać na poważne schorzenia ogólnoustrojowe, takie jak niewydolność nerek czy choroby wątroby. Z kolei woń dobiegająca z drugiej strony przewodu pokarmowego wynika najczęściej z błędów dietetycznych. Nadmierne gazy i wzdęcia mogą być wywołane nietolerancją pokarmową, zjadaniem resztek ze stołu, podkradaniem śmieci lub zbyt łapczywym jedzeniem, podczas którego pies połyka duże ilości powietrza.

Zjawisko tak zwanego zapachu mokrego psa jest bezpośrednio powiązane z mikroflorą bytującą na ciele zwierzęcia. Nawet u całkowicie zdrowego psa na skórze i sierści znajdują się mikroskopijne ilości naturalnych drożdży i bakterii, które produkują lotne związki organiczne. Gdy sierść jest sucha, związki te pozostają niewyczuwalne dla ludzkiego nosa. Sytuacja zmienia się diametralnie po spacerze w deszczu, kąpieli w jeziorze lub przy wysokiej wilgotności powietrza. Woda rozpuszcza nagromadzone substancje, a w procesie jej odparowywania lotne cząsteczki unoszą się w powietrzu, tworząc charakterystyczną, intensywną woń.

Utrzymanie świeżości wymaga wdrożenia regularnych zabiegów pielęgnacyjnych dobranych do typu okrywy włosowej. Kąpiele powinny odbywać się średnio co jeden do dwóch miesięcy lub częściej, jeśli pies ma skłonność do przetłuszczania skóry lub intensywnie brudzi się na spacerach. Kluczowe jest używanie szamponów przeznaczonych wyłącznie dla psów, charakteryzujących się odpowiednim pH, oraz dokładne wysuszenie szaty po myciu. Równie istotne jest regularne szczotkowanie. W przypadku psów krótkowłosych wystarczy zabieg raz w tygodniu, natomiast u ras długowłosych i z obfitym podszerstkiem czesanie co kilka dni pozwala usunąć martwy włos, łupież i brud, które zatrzymują zapachy. W podróży oraz do codziennego czyszczenia fałdów skórnych i łap doskonale sprawdzają się hipoalergiczne chusteczki pielęgnacyjne. Całość należy uzupełnić zbilansowaną dietą opartą na wysokostrawnym białku zwierzęcym oraz regularnym szczotkowaniem zębów.