Skierowanie uszu do przodu połączone z ich wyraźnym napięciem oznacza przejście w stan czujności. Zmiana ta może wynikać z nagłego zauważenia interesującego obiektu, na przykład wiewiórki lub kota, za którym pies zamierza podążyć. Szczególną ostrożność należy zachować, gdy pies płynnie przechodzi z pozycji uszu spłaszczonych do pozycji napiętej i skierowanej w przód. Taka sekwencja ruchów świadczy o gotowości do natychmiastowej reakcji i próbie wymuszenia przestrzeni od obiektu uznawanego za zagrożenie. Świadomy przewodnik powinien zapobiegać takim stanom, eliminując niebezpieczny czynnik, zanim dojdzie do eskalacji zachowań obronnych.

Ocena zachowania psa nigdy nie powinna opierać się wyłącznie na jednym elemencie ciała. Powszechne przekonanie, że merdający ogon zawsze zwiastuje radość, jest błędne, ponieważ ruch ten sygnalizuje ogólną gotowość do interakcji i pobudzenie, które może mieć różne podłoże. Prawdziwe zadowolenie objawia się szerokimi, zamaszystymi ruchami ogona noszonego na naturalnej, swobodnej wysokości. Ogon uniesiony wysoko i sztywny świadczy o silnym skupieniu i stanie alarmowym. Z kolei ogon opuszczony bardzo nisko, a w skrajnych przypadkach podkulony głęboko pod brzuch w połączeniu z położonymi uszami, stanowi bezpośredni dowód na paniczny lęk i bezradność czworonoga.

W toku udomowienia psy wykształciły niezwykle złożoną muskulaturę mimiczną, znacznie bogatszą niż u ich dzikich przodków, co pozwala im prezentować ponad sto różnych wyrazów pyska. Jednym z najbardziej charakterystycznych symptomów silnego stresu jest tak zwane wielorybie oko, czyli spojrzenie z ukosa bez obracania głowy, przy którym widoczne stają się białka oczu. W stanie niepokoju źrenice psa mogą być rozszerzone, wzrok nerwowo omiata otoczenie, a mięśnie wokół kufy ulegają usztywnieniu. Wargi mogą unosić się w ostrzegawczym warknięciu, odsłaniając zęby. Warto jednak pamiętać o zjawisku uległego uśmiechu podczas przyjaznych powitań, który mimo obnażenia uzębienia oznacza brak wrogich zamiarów. Ważnym wskaźnikiem jest także intensywne zianie, które poza wysiłkiem fizycznym niemal zawsze zwiastuje dyskomfort psychiczny.