Dystans określa przestrzeń dzielącą opiekuna od psa w chwili wydawania lub podtrzymywania komendy. Im większa odległość, tym trudniej psu utrzymać koncentrację na przewodniku, a jego reakcje stają się mniej przewidywalne. Trening tego kryterium również wymaga powolnego, metodycznego podejścia. Naukę należy zaczynać od pracy na wprost psa, stopniowo oddalając się o pojedyncze kroki. Dopiero gdy zwierzę radzi sobie z prostym dystansem, można wprowadzać utrudnienia w postaci przemieszczania się na boki, zachodzenia za psa, a na samym końcu zniknięcia z pola widzenia. Psy doskonale rejestrują moment, w którym człowiek nie patrzy w ich stronę. Kluczową zasadą przy pracy nad dystansem jest zawsze powrót do psa przed zwolnieniem go z pozycji lub wydaniem nagrody. Zapobiega to wyczekiwaniu przez zwierzę na smakołyk i przedwczesnemu podbieganiu do człowieka. W przypadku ćwiczeń takich jak odsyłanie na posłanie pomocne bywa także precyzyjne rzucanie przysmaków bezpośrednio na legowisko lub wykorzystanie automatycznych podajników nagród sterowanych na odległość.

Rozproszeniem jest absolutnie każdy bodziec zewnętrzny obecny w otoczeniu psa - od przejeżdżających samochodów, przez biegające dzieci, inne czworonogi, aż po zapachy i biegające w oddali wiewiórki. Czasami nawet zbyt ekscytujący przysmak w dłoni może stanowić element rozpraszający, uniemożliwiający psu racjonalne myślenie. Do wprowadzania bodźców zewnętrznych należy przystąpić dopiero w momencie, gdy pies dobrze radzi sobie z czasem trwania i odległością w warunkach sterylnych. Nowe zachowania szlifuje się najpierw w cichym pokoju, następnie przy otwartych drzwiach, w przedpokoju, na ogrodzie, a dopiero na samym końcu w przestrzeni publicznej. Wraz ze wzrostem trudności otoczenia należy podnieść atrakcyjność nagród na bardziej aromatyczne i pożądane przez psa. Bardzo przydatna w tym procesie okazuje się również dobrze wypracowana komenda rezygnacji, która jasno komunikuje psu brak dostępności kuszącego obiektu.

Podstawowym błędem szkoleniowym jest jednoczesne wymaganie od psa długiego czasu trwania, dużego dystansu i odporności na bodźce. Złota zasada kynologii mówi jasno: w danej sesji treningowej podnosi się poprzeczkę tylko w jednym z trzech kryteriów, celowo obniżając wymagania w pozostałych dwóch. Oznacza to, że trenując zwiększanie odległości, należy skrócić czas trwania do niezbędnego minimum oraz zadbać o absolutny brak rozproszeń. Kryterium bodźców środowiskowych zawsze powinno być wprowadzane jako ostatnie. Zapewnienie psu warunków gwarantujących sukces buduje jego pewność siebie i chęć do współpracy. Każde potknięcie czworonoga jest dla przewodnika sygnałem, że przynajmniej jedno z trzech kryteriów zostało podniesione zbyt gwałtownie i należy cofnąć się o krok.