Gdy ślinotok pojawia się nagle u psa, który dotychczas nie miał tendencji do gubienia śliny, źródła problemu należy w pierwszej kolejności szukać w jamie ustnej. Każdy stan utrudniający swobodne połykanie prowadzi do szybkiego gromadzenia się wydzieliny i jej wyciekania na zewnątrz. Do częstych przyczyn należą złamane zęby, rany dziąseł, owrzodzenia języka oraz zmiany rozrostowe w obrębie gardła, przełyku i pyska. Niezwykle powszechnym problemem jest także zaawansowany kamień nazębny oraz towarzyszący mu stan zapalny dziąseł. Bolesność sprawia, że zwierzę unika przełykania. Bardzo groźne bywają ciała obce, na przykład drzazgi z patyków czy odłamki kości, które wbijają się między zęby lub grzęzną w podniebieniu i gardle. Prawidłowa profilaktyka wymaga codziennego dbania o higienę zębów oraz regularnych przeglądów stomatologicznych podczas corocznych wizyt kontrolnych, a w przypadku psów starszych nawet co sześć miesięcy.

Intensywne ślinienie się jest jednym z najbardziej charakterystycznych zwiastunów nudności oraz zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Z tego powodu wiele psów ślini się obficie w trakcie podróży samochodem. Zazwyczaj po zakończonej jeździe i uspokojeniu błędnika objawy samoistnie ustępują, choć przy nasilonej chorobie lokomocyjnej warto wdrożyć trening odczulający i skonsultować z lekarzem podanie preparatów przeciwwymiotnych. Układ pokarmowy reaguje ślinotokiem również wtedy, gdy pies zje coś niestrawnego, na przykład fragment zabawki lub część garderoby. Szczególnym zagrożeniem są zatrucia toksynami, do których może dojść po zjedzeniu trujących roślin ogrodowych lub domowych środków czystości. W sytuacji zatrucia ślinotokowi niemal zawsze towarzyszą inne symptomy, takie jak wymioty, biegunka, drgawki czy skrajna apatia. Podejrzenie kontaktu z trucizną wymaga natychmiastowego kontaktu z całodobową lecznicą weterynaryjną.

Ślinotok bywa objawem chorób ogólnoustrojowych o bardzo zróżnicowanym podłożu. W upalne dni obfita ślina połączona z intensywnym zianiem może wskazywać na udar cieplny i przegrzanie organizmu. Zwiększone wydzielanie śliny występuje również po przebytych atakach padaczkowych, w przebiegu infekcji dróg oddechowych i zatok, a także przy zaburzeniach nerwowo-mięśniowych, takich jak porażenia nerwów, tężyczka czy botulizm. Przewlekłe lub nawracające problemy ze ślinieniem mogą towarzyszyć niewydolności nerek, chorobom wątroby, a w skrajnych przypadkach wściekliźnie. Każda nagła zmiana w zachowaniu psa połączona ze ślinotokiem powinna być traktowana z najwyższą uwagą, ponieważ w stanach ostrych szybka diagnoza decyduje o życiu czworonoga.

Opiekun powinien niezwłocznie udać się do kliniki weterynaryjnej, jeśli zauważy, że ślina psa zmieniła swoją konsystencję na gęstą, ciągnącą się, ma nieprzyjemny, gnilny zapach lub zawiera ślady krwi. Bezwzględnym wskazaniem do pilnej konsultacji są także odruchy wymiotne połączone z niemożnością zwrócenia treści żołądkowej, utrata apetytu, trudności z utrzymaniem równowagi oraz widoczna bolesność przy próbie dotknięcia pyska. Obserwacja codziennych nawyków pupila pozwala szybko wychwycić moment, w którym naturalna reakcja organizmu przeradza się w problem zdrowotny. Wszelkie wątpliwości dotyczące nagłego ślinienia zawsze najbezpieczniej rozwiać w gabinecie weterynaryjnym.