Nie u każdego psa uchylone powieki podczas snu wynikają wyłącznie z fizjologii. U ras o skróconej trzewioczaszce, zwanych brachycefalicznymi, zjawisko to bywa bezpośrednią konsekwencją ich specyficznej anatomii. Deformacje kostne i płytkie oczodoły mogą prowadzić do stanu określanego jako niedomykalność szpary powiekowej, czyli lagoftalmii. Niemożność pełnego domknięcia powiek sprawia, że rogówka oka jest narażona na wysychanie oraz powstawanie bolesnych wrzodów i innych uszkodzeń mechanicznych. Jeśli pies o spłaszczonym pyszczku nie jest w stanie zamknąć oczu w trakcie snu, konieczna jest regularna kontrola okulistyczna, a w niektórych przypadkach również interwencja chirurgiczna korygująca wady aparatu ochronnego oka.

Nagła utrata zdolności domykania powiek u psa zawsze stanowi pilny stan kliniczny. Może ona świadczyć o porażeniu nerwów twarzowych, któremu nierzadko towarzyszą trudności z poruszaniem wargami, opadanie uszu oraz kłopoty z pobieraniem pokarmu i połykaniem. W takich sytuacjach niezbędne jest przeprowadzenie pełnego badania neurologicznego, badań krwi oraz zaawansowanej diagnostyki obrazowej, na przykład rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej. Warto również umieć odróżnić naturalną fazę REM od napadu drgawkowego. Choć w obu przypadkach oczy psa mogą być otwarte, a ciało drży, istnieją wyraźne różnice. Śniącego psa można łatwo wybudzić delikatnym dotykiem, po czym zwierzę szybko odzyskuje pełną świadomość. Z kolei podczas ataku neurologicznego spojrzenie psa jest nieobecne, skurcze mięśni mają gwałtowny i rytmiczny charakter, a nawiązanie kontaktu z pupilem jest niemożliwe.

Choć spanie z otwartymi oczami bywa nieszkodliwym nawykiem, opiekun powinien zachować czujność. Niepokojącym sygnałem są wszelkie zmiany w obrębie samego narządu wzroku, takie jak zaczerwienienie spojówek, obrzęk powiek, zmiana barwy rogówki czy obecność nietypowej wydzieliny ropnej bądź surowiczej. Reakcji wymaga także zachowanie wskazujące na dyskomfort, na przykład pocieranie oczu łapami, mrużenie powiek po przebudzeniu lub wyraźne trudności z ich rozwieraniem. W razie jakichkolwiek wątpliwości warto skonsultować się ze specjalistą, który oceni stan aparatu wzroku i wykluczy ewentualne schorzenia zagrażające zdrowiu psa.