Innym powodem, dla którego pies szoruje pyskiem o ziemię podczas spaceru, jest obecność kagańca lub obroży uzdrowiskowej typu halter. Akcesoria uciskające kufę lub ograniczające swobodę ruchów mogą wywoływać irytację, zwłaszcza gdy zwierzę nie zostało do nich prawidłowo przyzwyczajone. Pies próbuje wówczas zsunąć niewygodny element wyposażenia, energicznie trąc głową o trawę lub chodnik. Aby wyeliminować to zachowanie, konieczne jest przeprowadzenie spokojnego treningu opartego na pozytywnych skojarzeniach. Zamiast natychmiastowego zapinania sprzętu na długi spacer, warto stopniowo odwrażliwiać psa w domu, nagradzając każdy moment spokoju smakołykami lub ulubioną zabawką. Zbudowanie dobrej relacji z akcesorium sprawi, że pupil przestanie traktować je jako przeszkodę wymagającą usunięcia.

Uporczywe pocieranie pyska o podłoże bardzo często stanowi objaw problemów medycznych, z których najczęstszym jest silny świąd. Dyskomfort w obrębie głowy może wynikać z obecności pasożytów zewnętrznych, alergii pokarmowych bądź środowiskowych, a także bakteryjnych lub grzybiczych infekcji skóry. Swędząca skóra zmusza psa do szukania natychmiastowej ulgi poprzez mechaniczne drapanie o twarde powierzchnie. Przyczyna problemu może leżeć również głębiej. Schorzenia zębów i przyzębia, stany zapalne uszu oraz urazy lub infekcje spojówek i rogówki wywołują ból promieniujący na całą głowę. Warto pamiętać także o uwarunkowaniach rasowych. U niektórych mniejszych psów, takich jak cavalier king charles spaniele, tarcie okolic pyszczka i głowy bywa objawem zaburzeń neurologicznych, na przykład malformacji typu Chiari.

Pojedyncze, sporadyczne epizody tarcia pyska po jedzeniu, kąpieli czy w trakcie radosnej zabawy nie powinny budzić niepokoju opiekuna. Są one wpisane w naturalny repertuar psich zachowań. Nie wolno jednak bagatelizować sytuacji, w których czynność ta staje się powtarzalna, intensywna lub towarzyszą jej dodatkowe symptomy. Wskazaniem do pilnej konsultacji weterynaryjnej jest pojawienie się zaczerwienienia, wyłysień, wycieku z oczu lub nosa, a także nieprzyjemnego zapachu z uszu lub jamy ustnej. Jeśli lekarz wykluczy podłoże somatyczne, a pies nadal obsesyjnie szoruje pyskiem o podłogę, podłożem mogą być zaburzenia behawioralne o charakterze kompulsywnym. W takim wypadku niezbędne jest wdrożenie odpowiedniej terapii środowiskowej i behawioralnej.