Jakość oraz skład podawanego pożywienia mają bezpośredni wpływ na intensywność dźwięków dochodzących z psiego brzucha. Psy w toku ewolucji wykształciły zdolność sprawnego trawienia skrobi oraz glukozy. Węglowodany i włókno pokarmowe stanowią wartościowy element zbilansowanej diety, jednak niektóre frakcje nierozpuszczalnego błonnika ulegają silnej fermentacji w jelicie grubym, co sprzyja nadmiernej produkcji gazów. Aby zredukować nieprzyjemne odgłosy, warto wybierać karmy wysokostrawne o niskiej zawartości trudnopalnych resztek. Lekkostrawne źródła węglowodanów, takie jak odpowiednio przygotowany ryż czy jęczmień, nie zalegają długo w jelitach i ograniczają fermentację. Dobrym rozwiązaniem jest również dzielenie dziennej porcji na mniejsze, częstsze posiłki, stosowanie misek spowalniających jedzenie oraz zapewnienie stałego dostępu do świeżej wody, która ułatwia pasaż jelitowy.

Głośne dźwięki trawienne stają się powodem do niepokoju, gdy towarzyszą im inne objawy chorobowe lub gdy pojawiają się nagle i z dużą intensywnością. Przyczyną problemu bywa silny stres. W sytuacji zagrożenia organizm uruchamia reakcję ucieczki lub walki, co spowalnia perystaltykę i sprzyja fermentacji, a intensywne ziajanie ze stresu dodatkowo napędza aerofagię. Borborygmy mogą być również reakcją na nagłą zmianę karmy, nowe suplementy, a także objawem inwazji pasożytów wewnętrznych lub zaburzeń w wydzielaniu enzymów trawiennych. Najgroźniejszymi stanami są nagłe stany naglące, takie jak niedrożność przewodu pokarmowego wywołana ciałem obcym oraz rozszerzenie i skręt żołądka. W takich sytuacjach gwałtowne zmiany w akustyce brzucha wymagają natychmiastowej pomocy lekarskiej.

Różnica między nieszkodliwym burczeniem a poważnym stanem chorobowym opiera się na ogólnym samopoczuciu psa. Jeśli czworonóg zachowuje normalną aktywność i ma apetyt, a dźwięki pojawiają się sporadycznie, wystarczy uważna obserwacja. Wszelkie niepokojące zmiany w zachowaniu powinny jednak skierować opiekuna do lecznicy. W gabinecie weterynaryjnym podstawą jest dokładny wywiad środowiskowy oraz badanie kliniczne. W celu wykluczenia niebezpiecznych stanów, takich jak niedrożność czy skręt żołądka, lekarz może wykonać badanie rentgenowskie. Badanie kału pozwala zidentyfikować obecność pasożytów jelitowych, a profilowe badania krwi pomagają ocenić stan narządów wewnętrznych i enzymów trawiennych. Dalsze postępowanie zależy od wyników badań i może obejmować modyfikację diety lub leczenie farmakologiczne.