Wnikliwe badania z 2013 roku dowiodły, że strona, w którą przeważa ruch psiego ogona, jest bezpośrednio powiązana z procesami zachodzącymi w mózgu zwierzęcia. Merdanie z wyraźnym przesunięciem w prawą stronę świadczy o przeżywaniu pozytywnych emocji i sygnalizuje przyjazne nastawienie. Z kolei ruchy ogona skierowane w lewą stronę oznaczają ostrożność, niepewność lub rezerwę wobec zaistniałej sytuacji. Inne psy doskonale dostrzegają te asymetryczne sygnały i dostosowują do nich swoje zachowanie w trakcie powitania lub mijania się na spacerze.

Oprócz kierunku merdania kluczową informacją jest wysokość, na jakiej pies trzyma swój ogon, oraz dynamika samego ruchu. Ogon uniesiony wysoko, który porusza się szybko i sztywno, demonstruje dużą pewność siebie, stan gotowości do działania, a niekiedy również skłonność do zachowań konfrontacyjnych lub agresywnych. Zupełnie inaczej należy odczytywać ogon opuszczony nisko, w przypadku którego porusza się wyłącznie sama końcówka. Taka postawa komunikuje uległość, brak pewności siebie lub poczucie dyskomfortu. Z kolei ogon ciasno podwinięty pod brzuch to uniwersalny i jednoznaczny sygnał silnego lęku oraz chęci uniknięcia zagrożenia.

Jednym z najczęstszych błędów popełnianych przez opiekunów jest zakładanie, że merdający pies zawsze ma przyjazne zamiary. Poruszanie ogonem oznacza przede wszystkim wysoki poziom pobudzenia oraz gotowość do wejścia w interakcję, która jednak wcale nie musi przebiegać w sposób łagodny. Prawidłowa interpretacja zachowania wymaga spojrzenia na całą sylwetkę czworonoga. Należy zwrócić uwagę na napięcie mięśniowe, ułożenie uszu, a także stopień rozszerzenia źrenic. Umiejętność holistycznej oceny psiej mowy ciała jest najlepszym sposobem na uniknięcie nieporozumień, stresujących sytuacji oraz ewentualnych pogryzień.