Środowisko zewnętrzne jest naturalnym rezerwuarem form inwazyjnych pasożytów. Jaja i larwy znajdują się w glebie, zanieczyszczonej wodzie oraz w odchodach innych zwierząt. Psy aktywne, spędzające dużo czasu na zewnątrz lub mające tendencję do kopania w ziemi, są szczególnie podatne na przypadkowe połknięcie jaj pasożytów. Innym źródłem infestacji są żywiciele pośredni. Pchły odgrywają kluczową rolę w cyklu rozwojowym tasiemca psiego (Dipylidium caninum) - pies zaraża się nim, połykając owada podczas wylizywania sierści. Inne gatunki tasiemców, takie jak formy z rodzaju Taenia, trafiają do organizmu psa po zjedzeniu gryzonia, ptaka lub królika. Nicienie płucne bywają z kolei przenoszone przez ślimaki, natomiast nicienie sercowe transmitują komary.

O ile dorosłe osobniki często przechodzą inwazję bezobjawowo, o tyle u szczeniąt obecność robaków wywołuje widoczne i groźne skutki. Pasożyty konkurują z młodym organizmem o składniki odżywcze, co prowadzi do niedożywienia, zahamowania wzrostu i anemii. Charakterystycznym objawem silnego zarobaczenia u szczenięcia jest tak zwany pękaty, wzdęty brzuch przy jednoczesnym słabym umięśnieniu grzbietu. Obecność tasiemca można niekiedy stwierdzić gołym okiem - jego człony, przypominające ruchome ziarna ryżu lub nasiona ogórka, bywają widoczne w kale lub wokół odbytu psa. W celu precyzyjnej diagnostyki lekarz weterynarii wykonuje badanie parazytologiczne kału. Warto pamiętać, że pojedyncza próbka może dać wynik fałszywie ujemny, jeśli pasożyty nie wydalają akurat jaj. W przypadku podejrzenia inwazji zaleca się badanie próbki zbiorczej, pobieranej przez trzy kolejne dni.

Właściwy program odrobaczania to kluczowy element opieki nad nowo narodzonymi psami. Zgodnie z wytycznymi weterynaryjnymi pierwsze podanie preparatu odrobaczającego u szczeniąt powinno nastąpić w wieku 2 tygodni. Zabieg ten powtarza się regularnie co dwa tygodnie aż do ukończenia 8. tygodnia życia, po czym wdraża się preparaty o szerokim spektrum działania dostosowane do wieku i masy ciała psa. W przypadku planowania miotu odpowiedzialny hodowca powinien poddać sukę badaniom kału i odpowiedniemu odrobaczeniu jeszcze przed kryciem. U dorosłych psów zaleca się rutynowe badanie kału w odstępach kwartalnych lub stosowanie profilaktyki zaleconej przez lekarza weterynarii. Niezbędnym elementem zapobiegania rozprzestrzenianiu się pasożytów w środowisku jest również systematyczne sprzątanie odchodów po swoim psie.