Zagrożenie stanowią wszystkie odmiany owoców należących do rodzaju Vitis. Kolor skórki, stopień dojrzałości czy obecność pestek nie mają żadnego znaczenia. Równie niebezpieczne są winogrona jasne, ciemne, czerwone, jak i odmiany bezpestkowe. Szczególną ostrożność należy zachować wobec bakalii. Rodzynki oraz sułtanki to w rzeczywistości suszone winogrona, w których stężenie toksycznych substancji jest jeszcze bardziej skondensowane. Toksyczny jest również sok z winogron, dlatego rozlany napój należy natychmiast zabezpieczyć przed psem. Warto pamiętać o rozróżnieniu rodzynków korynckich (powstających z drobnych winogron i silnie trujących) od prawdziwych porzeczek, które nie wykazują tej samej toksyczności.

Pierwsze objawy zatrucia winogronami pojawiają się zazwyczaj w przedziale od 6 do 12 godzin od momentu zjedzenia owocu. Najczęściej są to gwałtowne wymioty oraz biegunka, które stanowią naturalną próbę pozbycia się toksyny przez przewód pokarmowy. W miarę upływu czasu i postępowania uszkodzenia nerek pojawiają się kolejne symptomy kliniczne. Pies staje się osowiały, apatyczny, traci apetyt i może wykazywać wzmożone pragnienie. Jeśli w porę nie zostanie wdrożona pomoc weterynaryjna, dochodzi do spadku produkcji moczu lub całkowitego bezmoczu, co świadczy o zaawansowanej martwicy cewek nerkowych.

Jeśli zachodzi podejrzenie lub pewność, że pies zjadł choćby jedno winogrono, rodzynkę lub wypił sok winogronowy, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem weterynarii lub udać się do najbliższej całodobowej kliniki. W tym przypadku czas odgrywa kluczową rolę w rokowaniu pacjenta. Lekarz weterynarii podejmie decyzję o wywołaniu wymiotów (jeśli od spożycia minęło niewiele czasu), podaniu węgla aktywnego oraz wdrożeniu intensywnej płynoterapii mającej na celu ochronę nerek i wypłukanie toksyn z krwioobiegu. Najlepszą metodą ochrony pupila pozostaje jednak bezwzględna profilaktyka i przechowywanie wszelkich produktów winogronowych poza zasięgiem psa.