Właściciele domów z ogrodem mogą ułatwić sobie codzienne porządki za pomocą specjalnych zbieraków i łopatek z długim trzonkiem. Urządzenia te pozwalają na higieniczne zebranie odchodów bez konieczności schylania się. Niektóre modele posiadają mechanizm mocowania worka, co usprawnia cały proces. W przypadku korzystania ze standardowych łopatek ogrodowych należy pamiętać o ich dokładnym umyciu i dezynfekcji po każdym użyciu. W sytuacjach awaryjnych lub przy nauce czystości u szczeniąt w mieszkaniach stosuje się maty higieniczne bądź specjalne toalety z syntetyczną trawą. Wymagają one jednak natychmiastowej reakcji opiekuna i bezzwłocznego usuwania zanieczyszczeń, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się przykrych zapachów oraz roznoszeniu bakterii po podłogach.

Zakopywanie odchodów w ogrodzie jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy pies załatwia się na posesji sporadycznie. Z racji tego, że pełen rozkład materii trwa nawet ponad dwa miesiące, przy częstym zakopywaniu gleba szybko uległaby nadmiernemu nagromadzeniu zanieczyszczeń. Z uwagi na kwaśny odczyn psiego kału, niewielkie ilości można umieszczać w pobliżu roślin kwasolubnych lub u podstawy niektórych drzew. Przetwarzanie psich odchodów na kompost wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności. Na rynku dostępne są specjalne przydomowe utylizatory z preparatami bakteryjnymi, które przyspieszają rozkład materii organicznej. Należy jednak bezwzględnie pamiętać, że uzyskanego w ten sposób kompostu nie wolno stosować do nawożenia warzyw, owoców ani żadnych innych roślin przeznaczonych do spożycia przez ludzi, gdyż grozi to przeniesieniem groźnych patogenów.

Standardowym i najbezpieczniejszym sposobem pozbywania się zebranych odchodów jest umieszczenie ich w zewnętrznym pojemniku na odpady komunalne lub dedykowanym koszu parkowym. Na posesji warto wydzielić zamykany pojemnik zewnętrzny, który zapobiegnie wydostawaniu się zapachów i uniemożliwi dostęp owadom. Spłukiwanie psich odchodów w domowej toalecie budzi wiele dyskusji. Choć technicznie jest to możliwe, przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne zazwyczaj odradzają takie rozwiązanie ze względu na specyficzne patogeny obecne w kale zwierząt, na które nie zawsze są przygotowane miejskie oczyszczalnie ścieków. Metoda ta sprawdza się głównie w przypadku posiadania dedykowanych systemów sanitarnych lub toalet chemicznych przystosowanych do utylizacji odpadów odzwierzęcych.