Trening akceptacji kagańca powinien przebiegać stopniowo i opierać się na budowaniu pozytywnych skojarzeń. Na samym początku połóż kaganiec w widocznym miejscu w domu, pozwalając psu na swobodne obwąchanie nowego przedmiotu. Za każde spokojne podejście i zainteresowanie nagradzaj pupila smakołykiem oraz pochwałą słowną. Dzięki temu kaganiec przestanie być postrzegany jako sygnał zbliżającego się zagrożenia. Kolejnym etapem jest zachęcenie psa do samodzielnego wkładania nosa do wnętrza koszyka. Możesz to osiągnąć, podając ulubione przysmaki przez otwory z przodu kagańca. Pies powinien sam wsuwać pysk, sięgając po nagrodę, po czym swobodnie się wycofywać. Dopiero gdy ten krok nie sprawia mu żadnego problemu, zacznij zapinać pasek na ułamek sekundy, natychmiast nagradzać i zdejmować akcesorium. Stopniowo wydłużaj czas noszenia kagańca, cały proces prowadząc w spokojnej, domowej atmosferze. W przypadku oznak niepokoju, należy cofnąć się do wcześniejszego etapu.

Prawidłowy rozmiar kagańca ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i wygody czworonoga. Sprzęt powinien leżeć stabilnie, nie zsuwać się z głowy i nie przekrzywiać, ale jednocześnie nie może uwierać ani uciskać wrażliwych partii kufy. Zbyt ciasny kaganiec powoduje ból, otarcia oraz utrudnia oddychanie, z kolei za luźny może zostać łatwo ściągnięty łapą. Najbezpieczniejszym sposobem zakładania kagańca jest podejście do psa z boku lub od tyłu, delikatnie przytrzymując go na smyczy, zamiast nachylać się nad jego głową od przodu, co mogłoby wywołać u niego poczucie zagrożenia. Podczas całej procedury zachowaj pełen spokój. Wszelka frustracja, krzyk czy gwałtowne ruchy opiekuna zniszczą wypracowane zaufanie i wywołają u psa opór przed kolejnymi próbami.

Głównym wskazaniem do założenia kagańca jest skłonność psa do zachowań agresywnych lub ryzyko ich wystąpienia w sytuacjach podwyższonego napięcia. Dotyczy to m.in. wizyt u lekarza weterynarii czy zabiegów pielęgnacyjnych, podczas których ból lub dotyk w newralgicznych miejscach może sprowokować obronną reakcję gryzienia. Kaganiec bywa również ratunkiem dla psów ze skłonnością do zjadania niebezpiecznych śmieci, padliny czy trutek podczas spacerów. Dodatkowo w Polsce przepisy lokalne wielu gmin oraz regulaminy przewoźników komunikacji miejskiej czy kolejowej nakładają obowiązek prowadzenia psa na smyczy i w kagańcu w środkach transportu publicznego. Kaganiec jest również niezastąpiony w trakcie ewakuacji i sytuacji kryzysowych, gdy pod wpływem chaosu i hałasu nawet łagodny pies może zachować się nieprzewidywalnie.

Kaganiec jest narzędziem do użytku doraźnego i nie powinien być noszony przez długi czas bez wyraźnej potrzeby. Bezwzględnie zabrania się pozostawiania psa w kagańcu bez nadzoru opiekuna, na przykład samego w mieszkaniu. Zahaczenie koszykiem o meble lub inne przedmioty grozi urazem, a w razie wymiotów stwarza bezpośrednie ryzyko zadławienia. Kaganiec nigdy nie może służyć jako metoda korekty problemów behawioralnych, takich jak uporczywe szczekanie czy niszczenie przedmiotów pod nieobecność właściciela. Nie wolno go także zakładać bez wcześniejszego celu i jasnych ram czasowych. Jeżeli zachowanie psa stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia otoczenia, a bezpieczne założenie kagańca jest niemożliwe, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc do profesjonalnego behawiorysty lub odpowiednich służb.