Organizm psa podlega procesom starzenia w znacznie szybszym tempie niż ludzki. Wraz z wiekiem u czworonogów może dochodzić do osłabienia wzroku, słuchu, a także stopniowej utraty zdolności poznawczych i problemów z pamięcią. Zwierzę nie potrafi bezpośrednio zakomunikować swojego złego samopoczucia, dlatego to opiekun musi pełnić rolę uważnego obserwatora wszelkich anomalii w jego codziennym zachowaniu. Badania neurologiczne od dekad wskazują, że mózg psa starzeje się w sposób bardzo zbliżony do ludzkiego. Zmiany degeneracyjne w strukturach nerwowych zwierząt wykazują wiele podobieństw do procesów zachodzących u ludzi, co otwiera drogę do stosowania odpowiednich terapii wspomagających. Powszechnym błędem jest usprawiedliwianie każdej zmiany behawioralnej sędziwym wiekiem pupila. Taka postawa może doprowadzić do przeoczenia rozwijających się schorzeń, w tym zespołu zaburzeń poznawczych, znanego jako CCD (Canine Cognitive Dysfunction).