Prawidłowy trening komendy zostań opiera się na stopniowym wprowadzaniu trzech kryteriów trudności, czyli czasu trwania, rozproszeń z otoczenia oraz odległości przewodnika od psa. Podstawową zasadą jest rozwijanie tylko jednego elementu na raz. Naukę zawsze rozpoczynamy od wydłużania czasu pozostawania w pozycji. Na tym etapie stoisz tuż przy psie w spokojnym, cichym pomieszczeniu bez rozpraszaczy. Dopiero gdy pies bez trudu potrafi pozostać w siadzie lub warowaniu przez minimum trzydzieści sekund, możesz przejść do kolejnych wyzwań.

Kluczowym elementem w budowaniu trwałego zachowania jest nagradzanie psa w trakcie trwania bezruchu, a nie po wydaniu hasła zwalniającego. Pozostawanie w jednej pozycji bywa dla psa nudne, dlatego to sam proces trwania w bezruchu musi przynosić mu największą korzyść. Jeśli nagrodzisz psa dopiero po zwolnieniu, zacznie on traktować zerwanie pozycji jako najbardziej ekscytujący moment. W przypadku pracy z klikerem, kliknięcie i smakołyk powinny nastąpić w trakcie trwania pozycji, po czym warto ponowić sygnał optyczny lub słowny. Równie istotna jest mowa ciała przewodnika. Każdy krok w tył może być dla psa nieświadomym zaproszeniem do podążania za człowiekiem. Jeśli pies zerwie pozycję przedwcześnie, nie stosuj kar. Oznacza to jedynie, że kryteria zostały podniesione zbyt szybko. Spokojnie ustaw psa ponownie na miejscu i wykonaj łatwiejsze powtórzenie.

Kiedy pies opanuje czasowe trwanie w pozycji, pora na dodanie drobnych bodźców rozpraszających, takich jak klaśnięcie w dłonie czy upuszczenie zabawki w pewnej odległości. Pamiętaj, że wprowadzając rozproszenie, należy znacznie obniżyć wymagania dotyczące czasu trwania ćwiczenia, skracając je do zaledwie kilku sekund. Dystans wprowadzamy jako ostatni element, ponieważ oddalanie się opiekuna samo w sobie stanowi duże rozproszenie. Odchodząc od psa, zmniejsz czas i wyeliminuj inne bodźce. Zawsze wracaj bezpośrednio do psa, aby go nagrodzić i dopiero wtedy wydać komendę zwalniającą. Zwalnianie psa z odległości sprawia, że zaczyna on traktować dystans jako sygnał do ruszenia z miejsca. Gdy pies opanuje każdy z tych elementów osobno, można łączyć je ze sobą i przenosić trening na zewnątrz.