Wdrażanie zasad czystości w domu warto rozpocząć już od około trzeciego miesiąca życia szczenięcia. Shar pei z natury jest psem czystym i szybko przyswaja reguły domowe, o ile opiekun wykaże się regularnością. Młodego psa należy wyprowadzać na zewnątrz po każdym przebudzeniu, intensywnej zabawie oraz około dwadzieścia minut po posiłku. Kluczowe jest wyprowadzanie szczenięcia w to samo, ustronne miejsce i nagradzanie go przysmakiem w momencie załatwienia potrzeby. Warto bacznie obserwować sygnały wysyłane przez pupila, takie jak kręcenie się w kółko, węszenie przy podłodze, podchodzenie do drzwi wyjściowych czy ciche popiskiwanie.

Prawidłowa socjalizacja powinna rozpocząć się między ósmym a dwunastym tygodniem życia szczenięcia, po odbyciu niezbędnych szczepień. Ze względu na naturalną rezerwę wobec obcych, shar pei musi stopniowo poznawać różnorodne bodźce: odgłosy miejskie, nowe nawierzchnie, obcych ludzi oraz inne zwierzęta. Większość problemów z agresją u psów wynika z lęku, a nie z chęci dominacji. Celem socjalizacji nie jest zmuszanie psa do kontaktu ze wszystkimi napotkanymi osobami, lecz budowanie pozytywnych skojarzeń z nowymi sytuacjami. Nauka odczytywania sygnałów stresu u psa, takich jak oblizywanie nosa, odwracanie głowy czy usztywnienie ciała, pozwala odpowiednio wcześnie zareagować i oddalić się od źródła niepokoju.

Jako pies stróżujący, shar pei naturalnie reaguje na zmiany w otoczeniu. Nadmierna wokalizacja bywa jednak uciążliwa i często stanowi objaw nudy, frustracji lub niepewności. Krzyk opiekuna w takich momentach jest przez psa odbierany jako dołączenie do alarmu, co tylko potęguje problem. Zamiast tłumić naturalny instynkt, warto nauczyć psa komendy uciszającej za pomocą nagród podawanych w chwili uspokojenia. Bardzo ważne jest również zaspokojenie potrzeb umysłowych rasy. Codzienne spacery połączone z pracą węchową, maty węchowe oraz zabawki interaktywne pomagają rozładować napięcie i sprawiają, że pies staje się wyciszony w domowym zaciszu.

Zabieg kastracji lub sterylizacji niesie ze sobą istotne korzyści profilaktyczne, ograniczając ryzyko chorób układu rozrodczego. W kontekście behawioralnym może pomóc w redukcji zachowań zależnych od hormonów płciowych, takich jak włóczęgostwo, uciążliwe znaczenie terenu czy rywalizacja samców. Należy jednak pamiętać, że zabieg chirurgiczny nie zastępuje rzetelnej pracy wychowawczej. Nie likwiduje on problemów wynikających ze złej socjalizacji, lęku czy braku stymulacji. Decyzję o terminie przeprowadzenia zabiegu należy zawsze skonsultować z lekarzem weterynarii, biorąc pod uwagę wiek, budowę oraz stan zdrowia konkretnego osobnika.