Młode psy chłoną wiedzę niezwykle szybko, dlatego naukę podstawowych zasad warto zacząć już w wieku ośmiu tygodni, gdy szczenię trafia do nowego domu. Należy jednak pamiętać, że układ nerwowy malucha szybko się męczy, a jego zdolność koncentracji jest bardzo ograniczona. Trening powinien opierać się na częstych, ale bardzo krótkich sesjach. Dwa podejścia dziennie trwające po około pięć minut w zupełności wystarczą na początek. Jeśli pies wykazuje oznaki znużenia lub dekoncentracji, sesję należy skrócić i zawsze zakończyć ją sukcesem oraz nagrodą, aby budować pozytywne skojarzenia z pracą.

Właściwa socjalizacja to jeden z najważniejszych elementów wychowania pewnego siebie i zrównoważonego psa. Proces ten polega na stopniowym, bezpiecznym zapoznawaniu szczenięcia z różnorodnymi bodźcami, takimi jak nowi ludzie, inne zwierzęta, hałasy uliczne czy nieznane miejsca. Podczas socjalizacji kluczowy jest spokój samego przewodnika. Jeśli pies wykazuje niepokój, nie należy go nadmiernie pocieszać ani głaskać, gdyż może to utwierdzić go w przekonaniu, że sytuacja jest groźna. Zamiast tego opiekun powinien zachować pewność siebie i nagradzać spokojne, zrelaksowane zachowanie pupila w obecności nowych bodźców.

Każdy pies powinien opanować zestaw fundamentalnych haseł, które nie tylko ułatwiają codzienne życie, ale mogą uratować mu życie w sytuacji kryzysowej. Do najważniejszych komend należą: siad, zostań, do mnie, zostaw oraz puść. Komenda przywołania jest absolutnie kluczowa na wypadek nagłego zagrożenia, takiego jak ucieczka za zwierzyną czy nieprzewidziana ewakuacja z budynku. Z kolei umiejętność rezygnacji z podnoszenia znalezionych na spacerze rzeczy chroni psa przed zatruciem niebezpiecznymi substancjami lub połknięciem ostrych przedmiotów.

Teriery posiadają naturalną tendencję do głośnego sygnalizowania wszelkich zmian w otoczeniu, co bez odpowiedniej kontroli może stać się uciążliwe dla domowników i sąsiadów. Pracy nad wyciszaniem psa nie wolno odkładać na później. Kiedy pies zaczyna bezpodstawnie szczekać, należy spokojnym i stanowczym tonem wydać komendę przerywającą, a nagrodę i pochwałę przyznać w momencie, gdy zapanuje cisza. Warto pamiętać, że uciążliwa wokalizacja często wynika z nudy lub nadmiaru niespożytej energii. Regularne spacery połączone z zabawą węchową pomagają zredukować frustrację i znacznie ułatwiają naukę ciszy.

Klatka kennelowa to doskonałe narzędzie pomagające psu wyciszyć się i odpocząć po intensywnym dniu. Psy instynktownie poszukują zacisznych, bezpiecznych miejsc przypominających norę, w których mogą bez przeszkód zregenerować siły. Konstrukcja klatki musi zapewniać psu pełną swobodę ruchu - możliwość swobodnego stania, leżenia w wyciągniętej pozycji oraz obracania się. Proces oswajania z kennelem powinien przebiegać stopniowo, przy otwartych drzwiczkach. Warto umieszczać w środku ulubione posłanie, gryzaki, zabawki oraz podawać wewnątrz posiłki, dzięki czemu przestrzeń ta będzie kojarzyć się wyłącznie z przyjemnością i bezpieczeństwem.

Naukę załatwiania potrzeb na zewnątrz należy wdrożyć natychmiast po przybyciu szczenięcia do domu. Szczenięta fizjologicznie nie kontrolują pęcherza, a orientacyjny czas, jaki potrafią wytrzymać bez wyjścia, wynosi tyle godzin, ile wynosi ich wiek w miesiącach powiększony o jeden. Dwuipółmiesięczny maluch wymaga zatem spaceru co około dwie do trzech godzin. Wyjścia są konieczne również bezpośrednio po drzemce, intensywnej zabawie, jedzeniu oraz około piętnaście minut po wypiciu wody. Sygnałami zwiastującymi potrzebę wyjścia są najczęściej nerwowe krążenie po pokoju i intensywne obwąchiwanie podłogi. W przypadku wpadki w domu plamę należy bezzwłocznie sprzątnąć neutralizatorem zapachów, nie okazując psu złości. Pełną kontrolę nad pęcherzem psy uzyskują zazwyczaj między szesnastym a dwudziestym tygodniem życia.