Małe dzieci poruszają się w sposób gwałtowny, wydają niespodziewane dźwięki i nie potrafią przewidzieć konsekwencji swoich działań. Z kynologicznego punktu widzenia takie zachowanie bywa dla czworonoga źródłem silnego dyskomfortu. Dziecko w wieku poniemowlęcym nie jest w stanie odczytać subtelnych sygnałów ostrzegawczych wysyłanych przez psa, takich jak ziewanie, odwracanie głowy, oblizywanie się czy usztywnienie postawy ciała. Niewłaściwe traktowanie, takie jak ciągnięcie za uszy, ogon czy sierść, a także próby odbierania zabawek, mogą wywołać u zwierzęcia reakcję obronną. W większości przypadków zachowania agresywne wobec dzieci mają podłoże lękowe, a nie wynikają ze złośliwości. Pies, czując się osaczony i nierozumiany, decyduje się na ostrzeżenie lub ugryzienie jako ostateczną formę ochrony własnych granic.