Wiele warzyw może stanowić niskokaloryczne i bogate w magnez uzupełnienie posiłków. Świeży ogórek, pokrojony w bezpieczne, drobne kawałki, to doskonały przysmak nawadniający, szczególnie dla psów mających tendencję do łapczywego jedzenia. Dobrym wyborem jest również zielony groszek oraz fasolka szparagowa, serwowane na świeżo lub po ugotowaniu. Należy unikać warzyw konserwowych w puszkach, które zawierają szkodliwe dla psów ilości sodu oraz konserwanty. W przypadku szpinaku najlepszą metodą obróbki jest delikatne gotowanie na parze i drobne posiekanie. Surowy szpinak jest ciężkostrawny, a tradycyjne gotowanie w wodzie pozbawia go większości cennych składników. Ze względu na zawartość szczawianów szpinak podaje się sporadycznie i w niewielkich ilościach, aby nie obciążać nerek. Jako urozmaicenie diety sprawdzą się także wybrane owoce. Banany, bogate w składniki mineralne, można podawać w formie puree, zamrażać w zabawkach behawioralnych lub serwować w małych kawałkach, pamiętając o wcześniejszym usunięciu ciężkostrawnej skórki. Bezpiecznym przysmakiem jest też melon kantalupa pokrojony na kawałki o wielkości około jednego centymetra, po uprzednim usunięciu niejadalnej skóry i pestek. Cennym dodatkiem jest również ugotowana, czysta dynia bez przypraw. Owoce ze względu na zawartość cukrów prostych powinny być traktowane wyłącznie jako okazjonalna nagroda.

W diecie gotowanej magnez może być dostarczany również poprzez odpowiednio przygotowane zboża. Zwykły biały lub brązowy ryż gotowany wyłącznie w wodzie, bez dodatku tłuszczu, nabiału czy soli, stanowi lekkostrawny komponent posiłku. Może być dodawany do karmy głównej lub serwowany sporadycznie w małych porcjach. Jeśli opiekun decyduje się na wprowadzenie do jadłospisu tradycyjnej fasoli, ziarna muszą zostać uprzednio namoczone, a następnie dokładnie ugotowane. Surowe nasiona strączkowe są dla psiego układu pokarmowego niemal całkowicie niestrawne i mogą wywołać poważne dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Każdy domowy jadłospis oparty na gotowanych składnikach powinien być skonsultowany ze specjalistą dietetyki weterynaryjnej, aby zachować pełną równowagę mikro- i makroelementów.

Niedobór magnezu, określany w medycynie weterynaryjnej jako hipomagnezemia, występuje stosunkowo rzadko i dotyczy zazwyczaj psów dotkniętych ciężkimi schorzeniami ogólnoustrojowymi. Może on przebiegać bez wyraźnych objawów klinicznych, jednak prowadzi do pogłębienia innych stanów chorobowych i zaburzeń równowagi elektrolitowej. Z kolei stan podwyższonego poziomu tego pierwiastka we krwi to hipermagnezemia. Towarzyszy ona często chorobom takim jak niedoczynność kory nadnerczy, czyli choroba Addisona, niedoczynność tarczycy czy zaawansowane stadium niewydolności nerek. Zbyt wysokie stężenie magnezu stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia psa, zwiększając ryzyko zatrzymania akcji serca. Jakiekolwiek modyfikacje w suplementacji lub wprowadzanie produktów bogatych w ten minerał u psa wykazującego objawy chorobowe wymagają wcześniejszego kontaktu z lekarzem weterynarii.