Najczęstszą przyczyną śmierci kleszcza wbitego w skórę psa jest prawidłowo prowadzona profilaktyka przeciwpasożytnicza. Nowoczesne preparaty weterynaryjne, takie jak specjalistyczne obroże, krople typu spot-on czy tabletki, wnikają w warstwę lipidową skóry. Gdy kleszcz podejmuje próbę żerowania, wchłania substancję czynną, która prowadzi do jego paraliżu i śmierci. Drugim czynnikiem jest uraz mechaniczny. Pies odczuwający dyskomfort może intensywnie drapać, lizać lub wygryzać miejsce ukąszenia, doprowadzając do zmiażdżenia i uśmiercenia pasożyta. Bez względu na przyczynę zgonu pajęczaka, konieczna jest jego precyzyjna ekstrakcja.

Zabieg usunięcia martwego pasożyta wymaga szczególnej ostrożności, ponieważ wysuszone ciało kleszcza łatwo ulega rozerwaniu. Należy rozchylić sierść i za pomocą pęsety lub dedykowanego narzędzia chwycić kleszcza tuż przy samej skórze psa, unikając ściskania jego odwłoka, co mogłoby spowodować wtłoczenie resztek płynów ustrojowych do rany. Pasożyta wyciąga się płynnym, zdecydowanym ruchem pionowo do góry, bez kręcenia i szarpania. Po całkowitym usunięciu kleszcza miejsce ukąszenia należy zdezynfekować środkiem antyseptycznym, na przykład 70-procentowym alkoholem izopropylowym lub 3-procentową wodą utlenioną. Usuniętego kleszcza warto zabezpieczyć w szczelnym woreczku strunowym na wypadek konieczności identyfikacji gatunkowej w gabinecie weterynaryjnym.

Ukąszenie kleszcza niesie ze sobą ryzyko transmisji groźnych patogenów wywołujących między innymi boreliozę, anaplazmozę oraz erlichiozę. Do zakażenia bakteriami Borrelia dochodzi zazwyczaj po 36-48 godzinach żerowania, a pierwsze kliniczne symptomy mogą ujawnić się dopiero po upływie od dwóch do pięciu miesięcy. Terapia boreliozy wymaga wdrożenia celowanej, trwającej około miesiąca antybiotykoterapii. Z kolei objawy erlichiozy i anaplazmozy pojawiają się szybciej, najczęściej w ciągu jednego do trzech tygodni od incydentu. Typowe symptomy to apatia, gorączka oraz zaburzenia krzepnięcia krwi wywołane małopłytkowością, objawiające się krwawieniami z nosa i wybroczynami na skórze. W przypadku zauważenia jakichkolwiek zmian w zachowaniu psa należy niezwłocznie udać się do lekarza weterynarii.