Młode szczenięta w pierwszych tygodniach nie kontrolują w pełni swoich zwieraczy. Wymagają wyprowadzania na zewnątrz co 1 do 2 godzin, a także obowiązkowo bezpośrednio po przebudzeniu, po każdym posiłku oraz po intensywnej zabawie. Przed snem warto zaplanować ostatnie wyjście, aby zminimalizować ryzyko nocnych wpadek. W trakcie załatwiania się przez psa warto wprowadzić jedno konkretne hasło optyczne lub słowne. Tuż po zakończeniu czynności należy natychmiast nagrodzić czworonoga smakołykiem, entuzjastyczną pochwałą lub krótką zabawą. Nagroda musi pojawić się bezzwłocznie, by pies powiązał ją bezpośrednio z właściwym zachowaniem w odpowiednim miejscu.

Wsparciem w procesie nauki może być odpowiednio wprowadzona klatka kennelowa. Psy z natury unikają zanieczyszczania miejsca, w którym śpią i odpoczywają, co ułatwia im naukę powstrzymywania potrzeb do momentu otwarcia klatki i wyjścia na dwór. Innym praktycznym rozwiązaniem jest nauka sygnalizowania potrzeby wyjścia przy użyciu dzwonka zawieszonego przy drzwiach. Pies uczy się trącać go nosem lub łapą, dając opiekunowi jasny sygnał, że nadszedł czas na spacer. Obie metody wymagają jednak wcześniejszego, spokojnego oswojenia zwierzęcia.

Karcenie psa za załatwienie się w mieszkaniu jest poważnym błędem wychowawczym. Pies nie kojarzy krzyku ani złości opiekuna ze swoją fizjologią z przeszłości, lecz z obecnością człowieka w danym momencie. Może to wywołać lęk i sprawić, że pies zacznie załatwiać się w ukryciu, za meblami, unikając załatwiania potrzeb na zewnątrz w obecności właściciela. Kary generują ogromny stres, który rozregulowuje układ trawienny i pęcherz, zwiększając częstotliwość niekontrolowanego oddawania moczu. Niszczą także wzajemne zaufanie. Jeśli dojdzie do wypadku, należy bez emocji posprzątać zanieczyszczenie i powrócić do ustalonego grafiku wyjść.

Nauka czystości u buldoga francuskiego trwa zazwyczaj od 4 do 6 miesięcy. W tym okresie naturalne są dni gorsze, w których po serii sukcesów zdarzy się nagle kilka wpadek. Nie oznacza to porażki treningowej, lecz stanowi naturalny element procesu dojrzewania układu nerwowego. Wraz z wiekiem psu można dawać coraz więcej swobody w domu, wydłużając jednocześnie odstępy między spacerami. Jeśli jednak dorosły pies nagle zaczyna notorycznie brudzić w domu, warto skonsultować się z lekarzem weterynarii w celu wykluczenia problemów zdrowotnych, takich jak infekcje dróg moczowych, lub skontaktować się z doświadczonym trenerem bądź behawiorystą.