Nowofundland, choć często sprawia wrażenie spokojnego i flegmatycznego, jest psem aktywnym, wymagającym regularnego ruchu. Jego przynależność do Grupy II FCI (Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne) w klasyfikacji Związku Kynologicznego w Polsce (ZKwP) podkreśla jego predyspozycje do pracy. Psy tej rasy doskonale sprawdzają się w różnorodnych dyscyplinach kynologicznych, takich jak posłuszeństwo, tropienie czy przede wszystkim ratownictwo wodne. Codzienne spacery, zabawy oraz możliwość swobodnego wybiegania się są kluczowe dla ich dobrego samopoczucia psychicznego i fizycznego. Mimo swojej siły i rozmiarów, nowofundlandy cenią sobie również bliskość z człowiekiem i chętnie uczestniczą w rodzinnych aktywnościach. Ich radość z "galopowania" po ogrodzie jest widokiem, który rozgrzewa serca wielu właścicieli.

Decydując się na nowofundlanda, należy pamiętać, że jego imponujący rozmiar (dorosły samiec może osiągać około 71 cm w kłębie i ważyć od 59 do 68 kg) to tylko jedna z kwestii. Rasa ta, ze względu na specyficzną budowę pyska, charakteryzuje się dość obfitym ślinieniem. Warto zawsze mieć pod ręką szmatkę do wytarcia, a także przygotować się na mokre plamy w miejscach, gdzie pies przebywa najczęściej. Ich gęsta, dwuwarstwowa sierść wymaga regularnej pielęgnacji, aby zapobiec kołtunieniu i utrzymać ją w dobrej kondycji - zwłaszcza podszerstek, który jest odpowiedzialny za izolację termiczną. Chociaż najbardziej znane są czarne nowofundlandy, rasa występuje w kilku standardowych umaszczeniach: czarnym, brązowym, szarym oraz biało-czarnym, znanym jako "landseer". Właściwa pielęgnacja i odpowiednie warunki życia są kluczowe dla zdrowia i szczęścia tego majestatycznego psa.

Historia nowofundlandów to nie tylko opowieści o dzielnych ratownikach, ale także o wiernych towarzyszach wpływowych postaci. W Stanach Zjednoczonych psy tej rasy gościły w Białym Domu, będąc pupilami prezydentów takich jak Ulysses S. Grant, Rutherford Hayes czy James Buchanan. Jednym z najbardziej znanych nowofundlandów był Seaman, który towarzyszył Meriwetherowi Lewisowi w słynnej ekspedycji Lewisa i Clarka na początku XIX wieku. Zapiski z jego dzienników świadczą o tym, jak niezastąpiony był Seaman, ratując ekspedycję przed niebezpieczeństwem. Angielska poetka Emily Dickinson również dzieliła życie z nowofundlandem imieniem Carlo. Te historyczne anegdoty podkreślają niezwykłe cechy nowofundlandów: ich odwagę, wierność i zdolność do tworzenia głębokich więzi z człowiekiem, niezależnie od jego statusu.