W medycynie weterynaryjnej nie istnieje specyficzny lek przeciwwirusowy zwalczający bezpośrednio parwowirusa. Terapia opiera się na intensywnym leczeniu wspomagającym i objawowym, prowadzonym pod ścisłym nadzorem lekarza weterynarii. Podstawą działań jest walka z uporczywymi wymiotami, biegunką oraz postępującym odwodnieniem poprzez dożylną płynoterapię, a także zapewnienie wsparcia odżywczego. Równie istotnym elementem leczenia jest stałe monitorowanie pacjenta pod kątem powikłań bakteryjnych, które przy zdziesiątkowanym układzie odpornościowym stanowią śmiertelne niebezpieczeństwo. Szacuje się, że przy profesjonalnej opiece weterynaryjnej wskaźnik przeżywalności psów wynosi od 68 do nawet 92 procent. Standardowy czas hospitalizacji i intensywnej terapii, po którym szczenię może bezpiecznie powrócić do domu, wynosi zazwyczaj około tygodnia.

Parwowiroza jest chorobą, której można skutecznie zapobiegać poprzez odpowiednio zaplanowany program immunizacji. Standardowy schemat szczepień szczeniąt obejmuje podanie dawek w wieku 6, 8 oraz 12 tygodni, a w wybranych przypadkach podaje się również dawkę przypominającą w 16. tygodniu życia. Pełną odporność pies uzyskuje dopiero po przyjęciu kompletnego cyklu szczepień. Szczególne znaczenie ma regularne szczepienie suk hodowlanych, które dzięki temu przekazują potomstwu silną ochronę w pierwszych tygodniach życia. Do czasu zakończenia pełnego programu szczepień należy ściśle ograniczać kontakty szczenięcia z nieznanymi psami o niepewnym statusie immunologicznym. Wczesną socjalizację warto prowadzić w bezpiecznych warunkach domowych, umożliwiając maluchowi kontakt wyłącznie ze zdrowymi, w pełni zaszczepionymi dorosłymi psami z zaufanego otoczenia.