Powszechne przekonanie, że pchły są wyłącznie problemem letnim, jest jednym z najczęściej powielanych mitów. Choć owady te preferują temperaturę na poziomie około 24 stopni Celsjusza, z łatwością adaptują się do chłodniejszych warunków, wykorzystując ciepło ciał zwierząt oraz temperaturę panującą w mieszkaniach, piwnicach czy budynkach gospodarczych. Dorosła samica pchły może żyć nawet do 100 dni i w sprzyjających warunkach składać do 50 jaj na dobę. Jaja te nie pozostają na psie na stałe, lecz zsuwają się z jego sierści w miejscach, w których zwierzę odpoczywa lub przebywa najczęściej. Z jaj w okresie od jednego do dziesięciu dni wykluwają się larwy. Unikają one światła słonecznego i żywią się resztkami organicznymi, wybierając wilgotne, ciemne zakamarki, takie jak legowiska, dywany oraz przestrzenie pod listwami przypodłogowymi. Następnie przekształcają się w poczwarki wewnątrz lepkiego kokonu. W temperaturze około 11 stopni Celsjusza mogą pozostawać w uśpieniu przez wiele tygodni, a nawet miesięcy, cierpliwie czekając na nadejście żywiciela. Kluczowym faktem jest to, że dorosłe osobniki widoczne na ciele psa stanowią zaledwie około 5 procent całej populacji. Pozostałe 95 procent to jaja, larwy oraz poczwarki rozproszone w otoczeniu domowym.