Historia zaprzęgów nierozerwalnie łączy się z rdzennymi mieszkańcami północnych obszarów obecnej Kanady oraz ludami inuickimi. Choć precyzyjne ustalenie początków tej współpracy bywa trudne, dowody archeologiczne wskazują, że psy ciągnęły ładunki już od tysiąca do nawet ponad dziewięciu tysięcy lat temu. Pierwotnie wykorzystywano pojedyncze zwierzęta do transportu niewielkich ładunków, takich jak upolowana zwierzyna, drewno czy ryby. Z czasem ludzie odkryli, że rozłożenie ciężaru na większą liczbę psów pozwala pokonywać znacznie większe dystanse z cięższym ekwipunkiem. Prawdziwy rozkwit popularności psów pociągowych nastąpił na przełomie XIX i XX wieku podczas gorączki złota w północno-zachodniej Kanadzie i na Alasce. Obozy poszukiwaczy złota stawały się zimą dostępne wyłącznie drogą lądową za pośrednictwem psich zaprzęgów. Za ich pomocą przemieszczali się lekarze, traperzy i poszukiwacze, transportując niezbędne zapasy. Zapotrzebowanie na czworonogi było wówczas tak olbrzymie, że z ulic miast takich jak Seattle wyłapywano bezdomne psy, by wysłać je do pracy na mroźnej północy. Do dziś tradycje te są żywe w odległych społecznościach Grenlandii, Kanady czy Rosji.