Zboża pierwotne, takie jak komosa ryżowa, orkisz czy proso, dostarczają nie tylko energii w postaci węglowodanów, lecz także potasu, fosforu, roślinnego białka oraz włókna pokarmowego. Europejskie wytyczne żywieniowe, w tym standardy FEDIAF, nie klasyfikują włókna jako składnika bezwzględnie wymaganego do przeżycia psa, jednak jego dodatek w umiarkowanych ilościach wspiera perystaltykę jelit i mikroflorę przewodu pokarmowego. Wbrew powszechnym mitom marketingowym, to nie zboża są głównym źródłem alergii pokarmowych u psów. Statystyki weterynaryjne wyraźnie wskazują, że reakcje uczuleniowe i nietolerancje są najczęściej wywoływane przez konkretne białka zwierzęce, takie jak kurczak czy wołowina. Prawidłowo przygotowane zboża pierwotne są zazwyczaj dobrze tolerowane przez psi organizm.

Moda na całkowite eliminowanie zbóż z posiłków dla psów doprowadziła do masowego zastępowania ich roślinami strączkowymi, takimi jak groch, ciecierzyca czy soczewica. W ostatnich latach środowisko weterynaryjne zwróciło uwagę na niepokojący wzrost zachorowań na kardiomiopatię rozstrzeniową u psów karmionych wyłącznie takimi produktami. Schorzenie to prowadzi do niebezpiecznego ścieńczenia ścian mięśnia sercowego i osłabienia jego zdolności do pompowania krwi. Choć bezpośredni mechanizm powstawania tej choroby w korelacji z dietą jest wciąż badany, a karmy bezzbożowe nie zostały jednoznacznie uznane za jedyną przyczynę problemu, obecność zbóż pierwotnych w karmach stanowi bezpieczną alternatywę dla diet opartych na dużej ilości wysokobiałkowych roślin strączkowych.

Żaden pojedynczy składnik nie decyduje o jakości całej diety. Nawet najbardziej cenione zboże pierwotne musi być traktowane jako element zbilansowanego posiłku, dostosowanego do wieku, rasy, poziomu aktywności oraz stanu zdrowia konkretnego czworonoga. Psy pracujące i sportowe mają inne zapotrzebowanie energetyczne niż kanapowi seniorzy. Każdą modyfikację menu pupila należy wprowadzać stopniowo, aby uniknąć zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Wszelkie wątpliwości dotyczące składu karmy warto omówić z lekarzem weterynarii lub zaufanym dietetykiem zwierzęcym, który oceni zapotrzebowanie psa w sposób całościowy.