Symptomy problemu mogą mieć różne nasilenie. Początkowo obserwuje się wyłysienia na czubku ogona, zaczerwienienie lub niewielkie ranki. W zaawansowanym stadium dochodzi do pęknięcia skóry i intensywnego krwawienia. Im bliżej samego czubka ogona znajduje się uszkodzenie, tym proces gojenia jest trudniejszy. Gojenie ran w tej okolicy stanowi olbrzymie wyzwanie terapeutyczne. Ze względu na ciągłe napięcie skóry i nieustanny ruch, klasyczne szwy chirurgiczne często zawodzą, a klej tkankowy może pękać. Dodatkowo ogon jest newralgicznym miejscem, z którego tradycyjne opatrunki nieustannie się zsuwają lub są zrywane przez psa. Z tego względu weterynarze nierzadko zalecają stosowanie leków przeciwbólowych, uspokajających oraz kołnierzy ochronnych, aby powstrzymać zwierzę przed rozlizywaniem rany.

Kluczem do wyleczenia i zapobiegania urazom jest dostosowanie przestrzeni, w której przebywa pies. Warto zrezygnować z zamykania energicznego czworonoga w ciasnej klatce, jeśli obija w niej ogon o pręty. Pomocne bywa również usunięcie twardych mebli ze stref powitań, na przykład z przedpokoju, oraz zabezpieczenie ostrych krawędzi i narożników piankowymi osłonami. Opiekunowie i specjaliści stosują różnorodne metody mechanicznej ochrony ogona. W domowych warunkach sprawdzają się lekkie elementy osłaniające końcówkę, takie jak piankowa otulina do rur, grube skarpety czy wałki. Należy jednak uważać, by osłona nie była zbyt ciężka i atrakcyjna wizualnie, ponieważ pies może potraktować ją jak zabawkę i zacząć gonić własny ogon.

Często skuteczniejszym rozwiązaniem niż sam opatrunek jest czasowe unieruchomienie ogona. Zbyt ciasno założony bandaż grozi odcięciem dopływu krwi i martwicą tkanek. Zamiast tego stosuje się specjalne techniki podwieszania ogona wzdłuż uda za pomocą elastycznych taśm lub wykorzystuje się dziecięce spodenki piżamowe na szelkach z rzepami, w których jedną z nogawek zabezpiecza się ogon. Na rynku dostępne są także profesjonalne uprzęże ze zintegrowaną torbą osłaniającą ogon oraz plastikowe tuby ochronne dla psów myśliwskich. W skrajnych przypadkach, gdy dochodzi do martwicy, braku możliwości zszycia rany lub ciągłych, bolesnych nawrotów, lekarz weterynarii może podjąć decyzję o konieczności częściowej lub całkowitej amputacji ogona dla dobra i komfortu zwierzęcia.