Nauka chodzenia na luźnej smyczy, skupiania uwagi na przewodniku w obecności bodźców oraz reakcji na przywołanie na zewnątrz wymaga szczególnych warunków. Wyprowadzanie psów pojedynczo pozwala wyeliminować wzajemne nakręcanie się i rozpraszanie. Nawet jeśli dysponujesz ograniczonym czasem, lepiej odbyć dwa krótsze spacery z każdym psem z osobna niż jeden długi w pełnym składzie. Przyspieszy to proces przyswajania dobrych manier miejskich i ułatwi wypracowanie prawidłowej komunikacji.

Aby psy wiedziały, do kogo kierowany jest dany komunikat, kluczowe jest doskonałe wyuczenie ich własnych imion. Imię powinno zawsze kojarzyć się pozytywnie i oznaczać natychmiastowe skupienie uwagi na opiekunie. Podczas ćwiczeń poprzedzaj komendę imieniem, na przykład mówiąc imię psa i dodając komendę siad. Pomocne są również sygnały niewerbalne, takie jak kontakt wzrokowy skierowany na konkretnego pupila. Oprócz imion indywidualnych warto wprowadzić hasło zbiorcze, które przydaje się na wybiegach lub w ogrodzie, gdy zależy Ci na jednoczesnym przywołaniu obu psów. Uczy się go tak samo jak imienia, nagradzając oba czworonogi za jednoczesną reakcję.

Gdy oba psy opanują bazowe komendy w odosobnieniu, można zacząć ćwiczyć w jednym pomieszczeniu. Jeden pies zostaje odesłany na swoje posłanie z komendą pozostawania, podczas gdy z drugim wykonujesz proste ćwiczenia. W początkowej fazie więcej uwagi poświęca się psu czekającemu, nagradzając go za spokój i cierpliwość na posłaniu. Aktywny pies wykonuje wtedy proste zadania. Z czasem, gdy samokontrola ulegnie poprawie, można podnieść kryteria ćwiczeń i regularnie zamieniać psy rolami. W pierwszych próbach ogromną pomocą może być obecność drugiej osoby, która pomoże przytrzymać lub nagrodzić psa oczekującego.

Stosowanie słów-znaczników, takich jak tak lub dobrze, wymaga dużej precyzji w grupie. Można przypisać odrębne słowo pochwały dla każdego psa lub używać tego samego słowa, ale zawsze poprzedzać je imieniem nagradzanego czworonoga i bezpośrednim kontaktem wzrokowym. Warto także pamiętać o dynamice stada. Niewielkie spory i ustalanie pozycji między psami w podobnym wieku są naturalnym zjawiskiem. Gdy relacja między nimi się ustabilizuje, opiekun powinien ją uszanować. Forytowanie psa uległego może nasilać konflikty, dlatego to pewniejszy siebie, przewodzący w relacji pies powinien być w pierwszej kolejności witany, karmiony czy zapraszany do ćwiczeń.