Koprofagia to termin określający zjadanie odchodów, zarówno własnych, jak i innych zwierząt. To zachowanie, choć często o podłożu behawioralnym, może mieć również przyczyny medyczne. Wśród medycznych czynników wywołujących koprofagię wymienia się niedobory żywieniowe, wynikające ze złej diety lub problemów z trawieniem, a także obecność pasożytów jelitowych. Również choroby zwiększające apetyt, takie jak cukrzyca czy zespół Cushinga, mogą prowadzić do tego nawyku. Jeśli badania weterynaryjne wykluczą przyczyny zdrowotne, najprawdopodobniej koprofagia ma podłoże behawioralne, np. związane z nieprawidłowym nauczeniem czystości. W takich przypadkach warto skonsultować się z lekarzem weterynarii lub behawiorystą zwierzęcym.

Anoreksja u psów, w przeciwieństwie do ludzkiej, odnosi się do utraty lub znacznego spadku apetytu i zazwyczaj ma podłoże fizyczne, a nie psychiczne. Możemy wyróżnić anoreksję prawdziwą i pseudoanoreksję. Pseudoanoreksja oznacza, że pies chce jeść, ale nie jest w stanie z powodu fizycznych przeszkód, takich jak problemy stomatologiczne, nowotwory w jamie ustnej lub przewlekły ból w jakiejkolwiek części ciała. Anoreksja prawdziwa może być wywołana stresem, zmianami w środowisku, ale znacznie częściej jest objawem choroby, nudności, nowotworu, utraty węchu, bólu lub skutkiem ubocznym niektórych leków. Anoreksja u psa jest zawsze objawem, a nie samodzielną chorobą, dlatego skuteczne leczenie wymaga precyzyjnego zdiagnozowania i wyeliminowania jej pierwotnej przyczyny.

**Obżarstwo (Gorging)** to stan, w którym pies nieustannie próbuje jeść, niezależnie od tego, czy jest głodny. Spożywa całą porcję, domaga się więcej, a przy każdej okazji próbuje dobrać się do jedzenia właściciela. Niezabezpieczony dostęp do karmy czy przysmaków może prowadzić do przejedzenia, a nawet niebezpiecznych wzdęć. Często obżarstwo jest wynikiem nudy lub kompulsywnego zachowania. Zwiększenie aktywności fizycznej i umysłowej psa może pomóc w redukcji tego problemu. W przypadkach prawdziwych zachowań kompulsywnych, gdy pies nie potrafi się powstrzymać, konieczne może być wsparcie farmakologiczne. **Łapczywe jedzenie (Bolting)** to z kolei zbyt szybkie połykanie pokarmu, bez odpowiedniego pogryzienia i bez czasu na trawienie. Często właściciele obserwują, jak pies zwraca niemal całe, niestrawione granulki karmy tuż po posiłku. U psów ras dużych i z głęboką klatką piersiową, łapczywe jedzenie może prowadzić do połykania dużych ilości powietrza, co zwiększa ryzyko wystąpienia rozszerzenia i skrętu żołądka (GDV) - stanu zagrażającego życiu, wymagającego natychmiastowej interwencji weterynaryjnej. Pomocne w ograniczeniu tego zachowania są specjalne miski spowalniające jedzenie oraz podawanie mniejszych, częstszych posiłków.

Pica, znana również jako łaknienie spaczone, to nietypowe zaburzenie, charakteryzujące się regularnym spożywaniem niejadalnych przedmiotów. Chociaż szczenięta i młode psy naturalnie gryzą i czasami połykają kawałki patyków czy zabawek, psy cierpiące na picę kompulsywnie żują lub zjadają dziwne obiekty. Jest to niezwykle niebezpieczne, ponieważ pies może spożyć toksyczne substancje lub duże przedmioty, które spowodują zablokowanie jelit. Pica może mieć zarówno przyczyny behawioralne, jak i medyczne. Często jest związana z niedoborami żywieniowymi lub pasożytami jelitowymi. W rzadkich przypadkach może być objawem kompulsywnego zachowania, choć jest to rzadsze u psów niż u kotów.

Pierwszym i najważniejszym krokiem, jeśli podejrzewasz, że Twój pies cierpi na którekolwiek z opisanych zaburzeń jedzenia, jest umówienie wizyty u lekarza weterynarii. Niezbędne jest wykluczenie lub zdiagnozowanie wszelkich możliwych przyczyn medycznych. Proces diagnostyczny, zwłaszcza w przypadku anoreksji, może być złożony ze względu na szerokie spektrum potencjalnych chorób. Weterynarz może zlecić badania krwi, diagnostykę obrazową, a w niektórych sytuacjach skierować psa do specjalisty chorób wewnętrznych na bardziej zaawansowane testy. Jeśli przyczyny medyczne zostaną wykluczone, lekarz weterynarii może pomóc w identyfikacji i rozwiązaniu problemów behawioralnych. Niektóre z nich można skorygować poprzez proste zmiany, takie jak zwiększona aktywność fizyczna czy umysłowa, inne mogą wymagać interwencji behawiorysty zwierzęcego lub leczenia farmakologicznego. Pamiętaj, że w tym trudnym czasie ważne jest, abyś miał wsparcie - nie wahaj się zadawać pytań i szukać dodatkowej pomocy.