Okres wylęgania choroby wynosi zazwyczaj od 2 do 14 dni od momentu kontaktu ze źródłem zakażenia. Po tym czasie pojawiają się pierwsze symptomy kliniczne. Wiodącym i najbardziej charakterystycznym objawem jest nagły, suchy, napadowy kaszel, który dźwiękiem przypomina gęsi gęgot. Napadom kaszlu nierzadko towarzyszy odruch wymiotny lub wykrztuszanie białej, spienionej wydzieliny, co bywa mylone przez opiekunów z zadławieniem ciałkiem obcym. W zależności od nasilenia infekcji u psa mogą wystąpić także kichanie, wypływ z nozdrzy, przejściowa utrata apetytu czy obniżenie nastroju. Łagodny kaszel może u części zwierząt ustępować samoistnie, jednak każda zmiana w zachowaniu wymaga uważnej obserwacji.

Kaszel jest objawem nieswoistym i może wskazywać na wiele innych, groźnych stanów chorobowych, w tym zapadanie tchawicy, schorzenia kardiologiczne, astmę, obecność pasożytów płucnych czy nosówkę. Z tego względu rzetelna diagnoza lekarska jest kluczem do wdrożenia właściwego postępowania. Przed wizytą w gabinecie weterynaryjnym warto poinformować personel o podejrzeniu kaszlu kenelowego. Pozwoli to wdrożyć środki ostrożności i odizolować pacjenta od innych psów w poczekalni. Lekarz stawia diagnozę na podstawie wywiadu środowiskowego, osłuchiwania klatki piersiowej i oceny odruchu tchawiczego. W przypadku wątpliwości lub przedłużających się objawów zlecane są dodatkowe badania obrazowe, takie jak RTG klatki piersiowej, oraz badania laboratoryjne.

W łagodnych przypadkach terapia opiera się na działaniu objawowym i wsparciu sił odpornościowych organizmu. Lekarz weterynarii może przepisać leki przeciwkaszlowe łagodzące podrażnienia oraz, w razie konieczności, antybiotykoterapię chroniącą przed wtórnymi infekcjami bakteryjnymi. Kluczowym elementem powrotu do formy jest bezwzględny odpoczynek i ograniczenie aktywności fizycznej przez co najmniej tydzień. Nadmierny wysiłek nasila ataki duszności i drażni drogi oddechowe. Standardową obrożę należy bezwzględnie zastąpić wygodnymi szelkami, aby wyeliminować jakikolwiek nacisk na wrażliwą tchawicę. Wsparciem dla regeneracji układu oddechowego są inhalacje, nawilżanie powietrza w domu oraz ochrona psa przed dymem tytoniowym i kurzem. Jeśli pies ma gorszy apetyt spowodowany bólem gardła, warto podawać mu lekko podgrzane, miękkie i aromatyczne posiłki oraz dbać o stały dostęp do świeżej wody.

Proces pełnego powrotu do zdrowia trwa zazwyczaj od jednego do trzech tygodni. Przez cały okres objawowy oraz przez co najmniej dwa tygodnie po ustąpieniu kaszlu pies powinien pozostać w pełnej izolacji od innych przedstawicieli swojego gatunku, aby przerwać łańcuch zakażeń. Jednym z najskuteczniejszych narzędzi zapobiegawczych są regularne szczepienia przeciwko Bordetella bronchiseptica oraz wirusom oddechowym. Chociaż szczepienie nie daje stuprocentowej gwarancji uniknięcia zakażenia wszystkimi patogenami, znacząco łagodzi przebieg choroby i przyspiesza rekonwalescencję. Dawki przypominające zaleca się powtarzać co 6 do 12 miesięcy, szczególnie u psów wystawowych, sportowych, szkolonych w grupach oraz regularnie korzystających z hoteli dla zwierząt. Równie istotna jest codzienna higiena, w tym regularne mycie misek, pranie zabawek i unikanie korzystania z ogólnodostępnych naczyń w miejscach publicznych.