Wścieklizna jest wirusową chorobą o ostrym przebiegu, która atakuje ośrodkowy układ nerwowy ssaków, w tym mózg oraz rdzeń kręgowy. Wirus cechuje się wysoką zjadliwością i po wniknięciu do organizmu przemieszcza się wzdłuż struktur nerwowych. Na zakażenie podatne są wszystkie ssaki, co czyni tę chorobę zoonozą o wyjątkowym znaczeniu dla zdrowia publicznego. Głównym rezerwuarem i nośnikiem patogenu jest ślina zakażonego osobnika. Najczęstszą drogą transmisji pozostaje pogryzienie przez chore zwierzę, w wyniku którego dochodzi do przerwania ciągłości skóry i bezpośredniego wprowadzenia wirusa do krwioobiegu lub tkanek. Warto pamiętać, że do infekcji może dojść również bez ugryzienia. Wystarczy, że ślina zawierająca wirusa wejdzie w kontakt z istniejącą wcześniej otwartą raną, zadrapaniem lub błonami śluzowymi zdrowego psa. Głównym źródłem zagrożenia w środowisku naturalnym są dzikie zwierzęta, takie jak lisy, nietoperze, wiewiórki czy jenoty, a w niektórych regionach także bezdomne, nieszczepione psy i koty.