Pojawienie się krwi w treści żołądkowej zawsze stanowi powód do niepokoju. Może być ona skutkiem urazu mechanicznego, pęknięcia naczynia krwionośnego, choroby wrzodowej lub zaawansowanego nieswoistego zapalenia jelit. Szczególnie niebezpiecznym stanem jest mechaniczna niedrożność przewodu pokarmowego, wywołana połknięciem ciała obcego, takiego jak fragment zabawki, kamień czy kość. Niedrożności często towarzyszy bolesność i powiększenie obrysu brzucha oraz gorączka. Stan ten stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i w większości przypadków wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Pamiętajmy, że cierpiący pies może instynktownie reagować warczeniem lub próbą ugryzienia przy dotyku, dlatego podczas udzielania mu pomocy należy zachować szczególną ostrożność.

Prawidłowa temperatura ciała dorosłego psa mieści się w przedziale od 37,8 do 39,0 stopni Celsjusza. Wzrost temperatury w połączeniu z wymiotami wskazuje na toczący się w organizmie ostry stan zapalny lub infekcję. U szczeniąt takie objawy mogą zwiastować wysoce zaraźliwą i śmiertelnie groźną parwowirozę. U dorosłych, niekastrowanych suk podwyższona temperatura i zaburzenia żołądkowe bywają pierwszym objawem ropomacicza, czyli niebezpiecznego zakażenia macicy. Gorączce zazwyczaj towarzyszy głęboka apatia, niechęć do ruchu oraz całkowity brak apetytu, co zawsze wymaga niezwłocznej interwencji medycznej.

Wygląd treści żołądkowej niesie ze sobą istotne informacje diagnostyczne. Standardowo wymiociny mają barwę od jasnobrązowej po żółtawobiałą. Każde inne zabarwienie powinno wzbudzić czujność opiekuna. Jaskrawozielony kolor może świadczyć o zjedzeniu trutki na gryzonie, której substancje czynne zaburzają krzepnięcie krwi i prowadzą do krwotoków wewnętrznych, objawiających się także dusznością, kaszlem oraz osłabieniem. Innym stanem nagłym jest rozszerzenie i skręt żołądka, na który szczególnie podatne są duże rasy o głębokiej klatce piersiowej, takie jak dogi niemieckie czy dobermany. Szybkie, łapczywe jedzenie i połykanie powietrza może doprowadzić do powiększenia i obrócenia się narządu. Charakterystycznym objawem są bezskuteczne próby wymiotowania lub zwracanie wyłącznie gęstej, białej piany przy jednoczesnym powiększaniu się obwodu brzucha. W takiej sytuacji o życiu psa decydują minuty.

Proces diagnostyczny w gabinecie weterynaryjnym opiera się na szczegółowym wywiadzie lekarskim. Lekarz zapyta o dietę, ewentualny dostęp do toksyn, zabawek czy odpadków oraz czas trwania dolegliwości. W przypadku podejrzenia spożycia trującej substancji lub leków, warto zabrać ze sobą oryginalne opakowanie produktu. Podstawowe badania obejmują analizę krwi, badanie ultrasonograficzne (USG) oraz zdjęcia rentgenowskie (RTG), które pozwalają wykluczyć obecność ciał obcych i ocenić stan narządów wewnętrznych. Standardem leczenia wspomagającego jest płynoterapia dożylna, która wyrównuje poziom elektrolitów i zapobiega odwodnieniu. Jeśli wymioty mają charakter przewlekły i towarzyszy im spadek masy ciała, konieczne może być rozszerzenie diagnostyki pod kątem chorób nowotworowych lub przewlekłych enteropatii.