Historia pinczera austriackiego sięga wieków wstecz, kiedy to na austriackich wsiach żyły krzepkie, wszechstronnie użytkowe psy w typie pinczerów. Były to nieocenione pomoce w gospodarstwach, pełniąc role psów stróżujących, tępiących szkodniki i towarzyszy rodziny. Pod koniec XIX wieku, wraz ze zmianami w rolnictwie i zmniejszającą się liczbą tradycyjnych gospodarstw, populacja tych psów zaczęła drastycznie maleć. Rasę uratował na początku XX wieku Emil Hauck, który podjął się systematycznej hodowli, odnajdując nieliczne ocalałe psy na terenach wiejskich i dążąc do ujednolicenia ich typu. W 1928 roku Austriacki Związek Kynologiczny uznał nowo wyhodowaną rasę pod nazwą austriacki pinczer krótkowłosy. Niestety, II wojna światowa ponownie przetrzebiła populację, a rasa niemalże wyginęła. Dzięki wysiłkom hodowców, którzy krzyżowali jedynego ocalałego psa tej rasy z podobnymi pinczerami starego typu, pinczer austriacki został odbudowany. W 2000 roku zmieniono nazwę rasy na obecną, a w 2003 roku FCI opublikowało jej wzorzec. Do dziś pozostaje jednak jedną z najrzadszych ras, z niewielką liczbą zarejestrowanych osobników.

Pinczer austriacki to pies o żywiołowym i zrównoważonym temperamencie. Jest bystry, asertywny i bardzo czujny, co w połączeniu z jego wrodzoną nieufnością wobec obcych, czyni z niego doskonałego stróża. W stosunku do swojej rodziny wykazuje nadzwyczajną lojalność, oddanie i przyjaźń, ceniąc sobie bliski kontakt z opiekunami i chętnie uczestnicząc w zabawach. Może być dobrym kompanem dla starszych dzieci, pod warunkiem, że są nauczone odpowiedniego obchodzenia się ze zwierzętami. Pinczery austriackie bywają nieco niezależne i uparte, co jest typowe dla wielu pinczerów, ale jednocześnie są inteligentne i chętnie współpracują, jeśli otrzymają odpowiednią motywację i konsekwentne szkolenie. Ich instynkt łowiecki jest słabo rozwinięty, co oznacza, że rzadziej wykazują skłonność do gonienia drobnej zwierzyny, jednak lubią samodzielnie eksplorować otoczenie. Z reguły nie przepadają za towarzystwem innych psów i mogą prowokować awantury, dlatego wczesna socjalizacja jest kluczowa.

Pinczer austriacki, wywodzący się od wiejskich, odpornych psów, uchodzi za rasę zdrową i wytrzymałą. Średnia długość życia wynosi od 11 do 15 lat, co świadczy o jego ogólnej dobrej kondycji. Mimo to, w rasie, choć sporadycznie, mogą wystąpić pewne problemy zdrowotne. Najczęściej wspomina się o chorobach serca, problemach z wypadaniem rzepki oraz przepukliną krążków międzykręgowych. Z uwagi na swoją budowę i aktywny tryb życia, pies powinien mieć zapewnioną odpowiednią dawkę ruchu, by uniknąć ryzyka otyłości, która mogłaby pogłębić ewentualne problemy ze stawami.

Pinczer austriacki nie wymaga zazwyczaj specjalistycznej diety, jednak jest psem, który ma skłonności do bycia łakomym. Można go karmić zarówno wysokiej jakości gotowymi karmami suchymi, jak i mokrymi. W przypadku wyboru diety domowej, niezbędne jest uzupełnienie jej o odpowiednie suplementy, aby zapewnić psu wszystkie potrzebne składniki odżywcze. Kluczowe jest dostosowanie rodzaju i ilości karmy do indywidualnych potrzeb psa, biorąc pod uwagę jego wiek, poziom aktywności fizycznej oraz ewentualne stany zdrowotne. Regularne kontrolowanie wagi jest ważne, aby zapobiec nadwadze.

Pielęgnacja pinczera austriackiego jest stosunkowo prosta i nie zabiera wiele czasu, głównie ze względu na jego krótką do średniej długości, gęstą sierść z podszerstkiem. Regularne szczotkowanie raz w tygodniu zazwyczaj wystarcza, aby usunąć martwe włosy i utrzymać sierść w dobrej kondycji. W okresie linienia, które jest umiarkowane, konieczne może być częstsze, nawet codzienne wyczesywanie, aby zminimalizować ilość sierści w domu. Pies ten nie ma tendencji do zbierania dużej ilości brudu na spacerach. Należy również regularnie kontrolować czystość uszu, stan oczu oraz długość pazurów, przycinając je w miarę potrzeby. Warto także zwrócić uwagę na higienę jamy ustnej, ponieważ niektóre pinczery mogą mieć skłonność do szybszego odkładania się kamienia nazębnego, co może wymagać szczotkowania zębów.

Pinczer austriacki to pies o wysokiej energii, który potrzebuje aktywnego opiekuna i regularnej, odpowiedniej dawki ruchu. Nie jest to pies kanapowy; do prawidłowego rozwoju psychicznego i fizycznego wymaga codziennych, długich i aktywnych spacerów - zaleca się co najmniej dwa półgodzinne wyjścia dziennie. Lubi biegać, eksplorować i chętnie angażuje się w różnego rodzaju zabawy, takie jak aportowanie czy pogoń za patykiem. Ze względu na swój aktywny charakter i silny instynkt stróżowania, nie sprawdzi się w ciasnym mieszkaniu w bloku, a znacznie lepiej będzie czuł się w domu z ogrodem, gdzie będzie miał możliwość swobodnego wybiegu. Brak odpowiedniej stymulacji fizycznej może prowadzić do frustracji i zachowań destrukcyjnych.

Pinczer austriacki to pies inteligentny i pojętny, co sprawia, że jest podatny na szkolenie, o ile prowadzone jest ono w sposób konsekwentny, stanowczy, ale jednocześnie łagodny i pozytywny. Psy tej rasy bywają jednak nieco uparte i niecierpliwe, dlatego opiekun musi wykazać się dużą cierpliwością i konsekwencją w metodach wychowawczych. Należy unikać metod awersyjnych, ponieważ źle traktowany pinczer może stracić zaufanie do opiekuna, stać się lękliwy lub nawet agresywny w obronie własnej. Ze względu na wrodzoną nieufność wobec obcych, kluczowa jest wczesna i staranna socjalizacja szczeniaka z różnymi ludźmi, miejscami i bodźcami, aby zbudować pozytywne skojarzenia. Ważne jest również nauczenie go poprawnej komunikacji z innymi psami, ponieważ z natury nie zawsze dobrze znosi ich towarzystwo. Pinczer austriacki lubi wyzwania umysłowe i chętnie uczy się nowych rzeczy, jeśli jest odpowiednio zmotywowany, na przykład smakołykami.

Brak danych o znaczącej karierze filmowej dla tej rasy. Pinczer austriacki jest rasą bardzo rzadką i nie był często wykorzystywany w produkcjach kinowych czy telewizyjnych.];