Historia owczarka pirenejskiego o gładkiej kufie jest ściśle związana z regionem Pirenejów we Francji, gdzie przez setki lat psy te były niezastąpionymi pomocnikami pasterzy, zaganianiającymi owce i stróżującymi stadom. Odmiana o gładkiej kufie była szczególnie ceniona w niższych partiach gór oraz wśród handlarzy bydłem i końmi. Przez długi czas psy pasterskie z Pirenejów nie wzbudzały większego zainteresowania poza lokalnymi społecznościami. Dopiero w XIX wieku, wraz z rozwojem kynologii, zaczęto doceniać i opisywać rodzime rasy. W 1893 roku Jean Pierre Megnin przedstawił pirenejczyki szerszej publiczności. Ich zdolności zwróciły uwagę nie tylko hodowców, ale także francuskiej armii, która wykorzystywała je jako psy meldunkowe i poszukiwawcze podczas I wojny światowej. Po wojnie podjęto wysiłki w celu odbudowy zdziesiątkowanej populacji. W 1921 roku powstał pierwszy wzorzec owczarka pirenejskiego długowłosego, w którym odmiana o gładkiej kufie była traktowana jako jego wariant. Jej odrębne cechy doprowadziły jednak do tego, że już w latach dwudziestych XX wieku zaczęto ją opisywać oddzielnie we wzorcach, a w 1926 roku Francuski Związek Kynologiczny oficjalnie uznał rasę. W 1923 roku utworzono Klub Miłośników Psów Pirenejskich. Mimo uznania, owczarki pirenejskie o gładkiej kufie nigdy nie zdobyły takiej popularności jak ich długowłosi kuzyni, pozostając rasą użytkową, cenioną przez pasterzy, a w późniejszych latach także przez entuzjastów sportów kynologicznych i aktywnego trybu życia, choć z pewnymi zastrzeżeniami co do ich sportowego "zacięcia" w porównaniu do długowłosych. Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) opublikowała obowiązujący wzorzec dla tej rasy 13 marca 2001 roku.

Owczarek pirenejski o gładkiej kufie to pies żywy, czujny i inteligentny, cechujący się dużą chęcią do współpracy, ale i zdolnością do samodzielnego działania. Mocno przywiązuje się do swojej rodziny, traktując ją jako swoje stado i wykazując dużą lojalność oraz czułość. Wobec obcych bywa nieufny, co sprawia, że jest doskonałym stróżem, zawsze gotowym ostrzec właściciela o potencjalnym zagrożeniu. Choć generalnie mniej nerwowy i szczekliwy niż jego długowłosy kuzyn, wciąż potrafi głośno oznajmić swoją obecność lub niepokój. Jego wrażliwa natura wymaga delikatnego, lecz konsekwentnego szkolenia i wczesnej, starannej socjalizacji, aby nie rozwijać lękliwości wobec nowych sytuacji czy osób. To pies, który potrzebuje bliskiego kontaktu z człowiekiem i aktywnego trybu życia.

Owczarek pirenejski o gładkiej kufie to rasa generalnie uznawana za zdrową i odporną, a co za tym idzie, często długowieczną. Średnia długość życia wynosząca około 15 lat świadczy o dobrej kondycji genetycznej rasy. Niemniej jednak, jak w przypadku wielu ras, zdarzają się pewne predyspozycje do schorzeń. Najczęściej wymienianym problemem zdrowotnym, na który mogą cierpieć przedstawiciele tej rasy, jest padaczka o podłożu genetycznym. Odpowiedzialni hodowcy dążą do eliminacji psów z genami odpowiedzialnymi za tę chorobę z programów hodowlanych. Regularne wizyty u weterynarza, zbilansowana dieta i odpowiednia dawka ruchu pomogą utrzymać psa w dobrej kondycji przez wiele lat.

Owczarek pirenejski o gładkiej kufie nie jest psem wybitnie wymagającym pod względem żywienia, co czyni go stosunkowo ekonomicznym w utrzymaniu. Można go karmić wysokiej jakości suchą lub mokrą karmą komercyjną, dostosowaną do wieku, wagi i poziomu aktywności psa. Alternatywnie, dla właścicieli preferujących domowe przygotowywanie posiłków, dieta BARF lub gotowane jedzenie, odpowiednio zbilansowane pod kątem składników odżywczych, również będzie odpowiednie. Rasa ta nie jest powszechnie znana z nadmiernej wrażliwości pokarmowej czy alergii, jednak każdy pies jest indywidualnością, dlatego zawsze należy obserwować reakcje organizmu na dany pokarm i w razie potrzeby skonsultować się z weterynarzem lub dietetykiem zwierzęcym. Ważne jest zapewnienie stałego dostępu do świeżej wody.

Pielęgnacja sierści owczarka pirenejskiego o gładkiej kufie jest znacznie mniej wymagająca niż w przypadku jego długowłosego kuzyna, co stanowi jedną z jego zalet. Sierść na tułowiu jest co najwyżej półdługa, a na głowie i przedniej stronie kończyn krótka i gładka, skąd wzięła się nazwa odmiany. Najdłuższa jest na szyi i kłębie (tworząc kryzę, bardziej wyraźną u samców) oraz na grzbiecie, a także na ogonie i tylnej stronie kończyn, gdzie tworzy niewielkie pióra. Zazwyczaj wystarczy szczotkowanie sierści raz na 10-14 dni, aby usunąć martwe włosy i utrzymać ją w dobrej kondycji. Jedynie w okresach intensywnego linienia, które zazwyczaj występują dwa razy w roku, częstotliwość czesania należy zwiększyć. Szata tej rasy ma właściwości samooczyszczające, co oznacza, że brud po wyschnięciu często sam wykrusza się z sierści. Należy jednak zwrócić uwagę na miękkie włosy za uszami, które mogą mieć tendencję do filcowania się pod wpływem wilgoci. Kąpiele są zalecane tylko w razie potrzeby. Poza tym, regularna kontrola uszu, zębów i przycinanie pazurów są standardowymi elementami pielęgnacji każdego psa.

Owczarek pirenejski o gładkiej kufie to pies o bardzo wysokim zapotrzebowaniu na ruch i aktywność umysłową, co odziedziczył po swoich przodkach pracujących w górach. Nie jest to pies kanapowy; potrzebuje codziennej, intensywnej dawki aktywności fizycznej. Długie spacery, bieganie, agility, frisbee czy inne psie sporty to idealne zajęcia, które pozwolą mu spożytkować energię i utrzymać go w dobrej kondycji psychicznej i fizycznej. Lubi aportować i chętnie uczestniczy w różnego rodzaju zabawach. Szczególnie w młodym wieku, brak odpowiedniej ilości ruchu i zajęć może skutkować znudzeniem, a co za tym idzie, niepożądanymi zachowaniami, takimi jak niszczenie przedmiotów czy nadmierna szczekliwość. Jest to rasa dla osób aktywnych, które są w stanie poświęcić czas na codzienne, angażujące zajęcia ze swoim psem.

Owczarek pirenejski o gładkiej kufie to pies inteligentny i bardzo chętny do współpracy, co czyni go podatnym na szkolenie. Ze względu na jego bystrość i potrzebę stymulacji umysłowej, szkolenie powinno być rozpoczęte wcześnie i prowadzone w sposób pozytywny, oparty na nagrodach i wzmocnieniu. Rasa ta jest wrażliwa i wymaga delikatnego podejścia; twarda ręka czy surowe metody mogą doprowadzić do wycofania lub lękliwości. Dobrze reaguje na różnorodne wyzwania szkoleniowe, od podstaw posłuszeństwa po zaawansowane sporty kynologiczne, takie jak agility, w których potrafi osiągać znakomite wyniki. Kluczowa jest również wczesna i staranna socjalizacja z różnymi ludźmi, innymi psami i środowiskami, aby jego naturalna nieufność wobec obcych nie przekształciła się w lękliwość. Dzięki swojej inteligencji i zaangażowaniu, owczarek pirenejski o gładkiej kufie może stać się znakomitym partnerem w wielu dziedzinach, o ile jego właściciel poświęci czas na jego wychowanie i rozwój.

Rasa owczarka pirenejskiego o gładkiej kufie nie jest szeroko znana z kariery filmowej. W przeciwieństwie do niektórych bardziej popularnych ras, nie odnotowano znaczących ról czy stałych występów w produkcjach kinowych czy telewizyjnych. Jej obecność w mediach skupia się raczej na sukcesach w sportach kynologicznych, co czyni ją gwiazdą torów agility, a nie srebrnego ekranu.];