Historia basseta bretońskiego jest głęboko zakorzeniona w tradycjach myśliwskich Bretanii, sięgając XVI wieku i czasów Franciszka I, który polował z dużymi gończymi bretońskimi, protoplastami dzisiejszych psów. Te pierwotne, większe psy, znane jako Grand Fauve de Bretagne, niestety wymarły, ale ich geny przetrwały w współczesnych rasach. Prawdziwy rozwój basseta bretońskiego nastąpił po Rewolucji Francuskiej w 1789 roku, kiedy to zlikwidowano arystokratyczne przywileje łowieckie. Chłopi, nieposiadający koni, potrzebowali krótszych, wolniej poruszających się psów, zdolnych do tropienia zwierzyny piechotą. W ten sposób, poprzez selektywne krzyżowanie najmniejszych gończych, wykształciła się rasa bassetów, w tym basset bretoński, który w XIX wieku stał się dominującym psem w myśliwskich sforach, używanym do polowań na króliki, zające, lisy, sarny i dziki. Chociaż krążyły plotki o niemal całkowitym wyginięciu rasy podczas II wojny światowej, francuscy eksperci potwierdzają, że rasa utrzymała swoją popularność wśród myśliwych. Co więcej, do 2007 roku rasa była wpisana do rejestru ras zagrożonych wyginięciem, jednak dzięki wysiłkom hodowców populacja ustabilizowała się i cieszy się rosnącym uznaniem, zarówno wśród myśliwych, jak i w roli psa rodzinnego.

Basset bretoński to pies o żywiołowym, lecz zrównoważonym usposobieniu. Jest pełen pasji myśliwskiej, inteligentny, odważny i samodzielny na tropie, co czyni go niezawodnym partnerem w terenie. Jednocześnie w domu to oddany, łagodny i bardzo towarzyski kompan, który z entuzjazmem podchodzi do życia. Cechuje go radosne nastawienie i duża otwartość zarówno wobec członków rodziny, jak i często obcych, co sprawia, że łatwo nawiązuje więzi. Jest czujny i energiczny, ale potrafi również wykazać się spokojem, gdy jego potrzeby aktywności zostaną zaspokojone.

Basset bretoński uchodzi za rasę generalnie zdrową i odporną, o czym świadczy jego długa średnia długość życia. Niemniej jednak, jak każda rasa, ma pewne predyspozycje zdrowotne, na które należy zwracać uwagę. Odpowiedzialni hodowcy badają psy pod kątem postępującego zaniku siatkówki (PRA), padaczki, kardiomiopatii, alergii skórnych oraz problemów z tarczycą, szczególnie u starszych osobników. Dostępny jest również test genetyczny na jaskrę pierwotną otwartego kąta, co pozwala na eliminację tego schorzenia z linii hodowlanych. Kluczowa jest regularna kontrola uszu, które ze względu na swój wiszący kształt są bardziej podatne na infekcje i stany zapalne. Ogólnie rzecz biorąc, przy odpowiedniej opiece, profilaktyce weterynaryjnej i zbilansowanej diecie, basset bretoński cieszy się dobrym zdrowiem.

Basset bretoński nie jest psem wymagającym pod względem żywienia, jednak kluczowe jest zapewnienie mu wysokiej jakości, zbilansowanej karmy, dopasowanej do jego wieku, poziomu aktywności i ewentualnych indywidualnych potrzeb. Ze względu na dużą ruchliwość, zazwyczaj nie ma skłonności do nadwagi, ale zawsze należy kontrolować porcje i uważać na ilość podawanych smakołyków, które powinny być jedynie nagrodą podczas treningu, a nie podstawą diety. Dieta może opierać się zarówno na dobrej jakości karmie komercyjnej (suchej lub mokrej), jak i posiłkach przygotowywanych w domu, zawsze pod kontrolą weterynarza. Ważne jest, aby unikać przekarmiania i zapewnić stały dostęp do świeżej, czystej wody, co jest niezbędne dla utrzymania odpowiedniego nawodnienia i zdrowia.

Pielęgnacja basseta bretońskiego jest stosunkowo prosta i niewymagająca. Jego twarda, szorstka sierść ma naturalną zdolność do odpychania brudu i rzadko ulega kołtunieniu, co sprawia, że jest to rasa typu "wash-and-wear". Regularne, cotygodniowe szczotkowanie gęstą szczotką i grzebieniem jest wystarczające, aby utrzymać sierść w dobrej kondycji i zredukować sezonowe linienie. W przypadku psów o obfitszej sierści, zalecane jest również trymowanie co kilka tygodni lub miesięcy, co pozwala na usunięcie martwego podszerstka i zachowanie właściwej tekstury włosa, ograniczając jednocześnie linienie. Niezwykle ważna jest higiena uszu - ze względu na ich wiszący kształt, należy je regularnie sprawdzać i czyścić, aby zapobiegać infekcjom i stanom zapalnym. Regularne przycinanie pazurów oraz dbanie o higienę jamy ustnej są również kluczowe. Sierść nie zbiera dużej ilości brudu, co jest zaletą po spacerach w terenie.

Basset bretoński to pies o niezwykle wysokim poziomie energii i dużej potrzebie ruchu. Pomimo swoich krótkich nóg, jest zadziwiająco szybki i wytrzymały. Nie jest to pies kanapowy; potrzebuje codziennych, długich i aktywnych spacerów, a także możliwości swobodnego wybiegania się w bezpiecznym, ogrodzonym terenie. Należy pamiętać, że jego silny instynkt łowiecki sprawia, iż podczas spacerów bez smyczy może natychmiast ruszyć za interesującym tropem, dlatego absolutnie niezbędne jest solidne ogrodzenie lub kontrolowane środowisko. Uwielbia zabawy, aportowanie, bieganie i wszelkiego rodzaju aktywności, które angażują zarówno ciało, jak i umysł. Doskonale sprawdzi się w psich sportach, takich jak agility, tropienie, obedience czy rally, co pozwala mu spożytkować nadmiar energii i inteligencję. Aktywny tryb życia jest dla niego kluczowy, by czuć się spełnionym i unikać problemów behawioralnych wynikających z nudy.

Basset bretoński jest psem inteligentnym i chętnym do współpracy, co czyni go podatnym na szkolenie, zwłaszcza gdy jest ono prowadzone w oparciu o pozytywne wzmocnienie i różnorodność. Należy jednak pamiętać o jego silnym instynkcie łowieckim - nos może "przejąć kontrolę" nad umysłem, dlatego kluczowe jest rozpoczęcie szkolenia i socjalizacji już od wczesnego szczenięctwa. Szczególnie istotne jest nauczenie niezawodnego przywołania, ponieważ w terenie pies może łatwo podążyć za tropem, ignorując komendy. Socjalizacja z ludźmi i innymi psami jest bardzo ważna, aby wzmocnić jego wrodzoną towarzyskość i otwartość. Baset bretoński lubi wyzwania umysłowe i potrzebuje stałej stymulacji, co sprawia, że treningi powinny być urozmaicone i angażujące. Mimo swojej myśliwskiej natury, jest cierpliwy w nauce, jeśli widzi w niej sens i czerpie z niej radość, jednak konsekwencja i pozytywne metody są kluczem do sukcesu.

Baset bretoński nie jest rasą, która zdobyła szeroką sławę na srebrnym ekranie i nie ma odnotowanych znaczących ról filmowych. Jego popularność skupia się głównie na roli psa myśliwskiego i towarzysza rodziny, a nie gwiazdy Hollywood.];